> Neem de kabelbaan direct de Rosengarten in
> Overnacht in gezellige rifugio’s zoals Vajolet en Negritella
> Korte wandeldagen met een vleugje avontuur
Je stapt uit de kabelbaan boven Vigo di Fassa en je zit er meteen middenin. Grote rotswanden, groene hellingen en frisse berglucht. Geen lange aanloop, geen gedoe. Gewoon hup, de Dolomieten in. Zo’n begin waarbij iedereen, ook de kids, meteen om zich heen kijkt en het snapt.
Deze 3-daagse Rosengarten route is er voor families die een echte bergervaring willen, zonder het te zwaar te maken. De dagen zijn kort en goed te doen, maar het blijft wel echt wandelen met hier en daar wat stijgen en dalen. Een beetje bergervaring bij kinderen is dus aan te raden. Onderweg slaap je in Rifugio Vajolet en Rifugio Negritella, waar het ontspannen en gastvrij is. Op de laatste dag kies je zelf: een rustige, langere lus of direct afdalen het dal in. Net waar de benen zin in hebben.
Na de lift vanuit Vigo di Fassa zit je meteen midden in het decor. Vanaf Rifugio Negritella loopt de route door het open bergland van de Catinaccio en schuift die langzaam richting het hogere bekken onder de rotswanden. Het is geen lange etappe, maar wel eentje met flink wat sfeer, van groene hellingen naar steniger terrein, met Rifugio Vajolet als mooi eindpunt dat steeds dichterbij komt.
Eerst gaat het pad licht dalend en vrij ontspannen over de flank, ideaal om erin te komen terwijl de bleke rotsen van de Catinaccio al de show stelen. Halverwege begint de klim serieuzer te worden, maar nooit echt bruut. Gewoon rustig omhoog, stap voor stap. Onderweg opent het landschap zich richting de Vajolet-zone, met onder meer Guglia del Rifugio (2290 m) en de grillige kammen erboven als stevige blikvangers.
De laatste meters hebben iets bijzonders. Het terrein wordt ruiger, stiller ook, en Rifugio Vajolet duikt op onder een indrukwekkende muur van steen. Hier kom je echt aan in het hart van de Dolomieten, zo'n plek waar je vanzelf even blijft staan om rond te kijken. Even de rugzak af, schoenen uit, en dan vooral genieten van dat grote bergdecor dat hier wel heel dichtbij voelt.
Deze etappe vertrekt meteen mooi, hoog tussen de bleke rotswanden rond Rifugio Vajolet, echt zo'n decor waar je vanzelf even om je heen blijft kijken. Eerst blijf je nog volop in het ruige bergterrein, met puinhellingen, torens en steile flanken om je heen. Daarna verandert het ritme langzaam. De stenen wereld maakt plaats voor zachtere hellingen, bredere paden en een afdaling die lekker doorloopt richting Rifugio Negritella.
In het begin zit er nog een korte klim in, rustig omhoog onder de grote wanden van de Vajolet-zone. Rotsige punten zoals Guglia del Rifugio (2290 m) en de grillige kammen eromheen geven dat eerste stuk echt karakter. Daarna draait het pad meer naar beneden, langs de flank onder Curaton (2292 m), en schuif je stap voor stap weg uit het stenige ketelgebied richting groener terrein met alpenweides en meer ademruimte.
Het laatste deel voelt meteen vriendelijker aan. De ondergrond wordt makkelijker, het landschap opener, en zo kom je vanzelf uit bij Rifugio Negritella. Dat is zo'n aankomst die niet binnenknalt, maar juist lekker rustig binnenkomt. Nog één keer achterom kijken naar die hoge rotsmuren, rugzak af, schoenen los, en dan gewoon genieten van hoe de bergen hier langzaam weer wat afstand nemen.
Vandaag zijn er twee opties. Je kunt kiezen voor een mooie lus vanuit Rifugio Negritella en daarna met de kabelbaan de vallei in, of voor een kortere afdaling te voet naar Pozza di Fassa. Deze route volgt de rondwandeling vanaf Negritella en keert terug naar de kabelbaan, waardoor je laatste bergdag lekker veel sfeer houdt zonder dat het te zwaar wordt.
Je vertrekt rustig bij de berghut, klimt gestaag omhoog en rolt daarna een hele tijd over een fraai balkonpad met wijde Dolomietenblikken. Het pad blijft boeiend met wisselend terrein, een paar mooie bochten en lange uitzichten richting de Catinaccio. In de buurt van Col del Tzela golft de route rustig verder, langs wat hutten, graasplekjes en een paar uitzichtpunten waar je bijna vanzelf even stopt.
Op de terugweg verandert de sfeer een beetje. Sommige stukken worden smaller en wat meer blootgesteld, dus daar blijf je best altijd netjes op het pad en hou je je aandacht erbij. Juist dat avontuurlijke randje maakt deze lus extra fijn. Terug bij Rifugio Negritella neem je de kabelbaan naar beneden de vallei in, een mooie afsluiter van een dag hoog in de bergen.
