Intermediate Aosta Trail

Wanneer je de hoge weiden rond de hut verlaat, stap je van de ene ruige kom naar de andere. Het pad klimt naar het einde van het Grauson-dal, waar rotsrichels en kleine meertjes liggen onder de lange kam richting Punta Tersiva (3.514 m). Na een hoge, winderige pas verandert de sfeer helemaal. Voor je opent zich een brede gletsjerkom, waar Lago Miserin oplicht in een kuip van bleke rots en gras, met de volgende hut aan de oever.

Vanaf de gebouwen volg je de beek stroomopwaarts door langzaam stijgende weiden, langs stenen stallen en verspreide blokken. Al snel wordt het steiler en zigzagt het spoor over ruwere hellingen een hangdal in, bewaakt door rotswanden. In treden klim je langs een klein bergmeer naar de rotsige pas, waar je kort op een gebroken plateau staat met grote uitzichten op kammen en verre gletsjers. Vanaf hier daal je de Miserin-kom in, over grindpaden en makkelijke terrassen.

Dichter bij het meer wordt de bodem zachter en buigt het pad langs de oever, richting een kapelletje en een handvol gebouwen. De hut ligt net boven het water, met een terras dat recht uitkijkt over Lago Miserin en de omliggende toppen. Eenmaal aangekomen kun je je rugzak in de slaapzaal droppen, water tappen bij de fontein en kijken hoe het avondlicht langzaam over het meer schuift.

Vanuit de stille kom rond Lago Miserin laat je de ruige cirque achter je en wandel je richting de zachtere weiden van Dondena. Een korte klim brengt je naar de Fenêtre de Champorcher, een grenspas waar ineens een nieuw dal en de toppen van het Mont Avic-gebied voor je liggen. De rest van de dag volg je makkelijke balkonpaden en oude herderssporen, terwijl je langzaam afdaalt naar alpenweiden, beekjes en verspreide stenen gebouwen.

Vanaf de hut loop je eerst langs de oever van Lago Miserin en steek je de dam over, met het kleine kapelletje achter je. Het pad klimt gestaag over grashellingen vol blokken, in korte haarspeldbochten omhoog naar de Fenêtre de Champorcher. Op de pas opent het uitzicht naar steile wanden, kleine meertjes en het lange Champorcher-dal. Vanaf hier traverseer je westwaarts over de bergflank, langs stroompjes en rotskoppen waar vaak steenbokken en gemzen grazen.

Wanneer je hoogte verliest, wordt de bodem zachter en draait het pad brede alpenweiden in waar koeien en paarden rondlopen. Oude muurtjes, schuren en een klein kapelletje kondigen Dondena aan. De hut ligt op een milde terrasrand boven de vallei, tussen gras en heldere beekjes. Eenmaal aangekomen kun je je in het gras uitstrekken, het stof van je schoenen spoelen en zien hoe het avondlicht langs de omliggende toppen schuift.

Als je de brede weiden rond de hut achter je laat, trek je deze etappe het ruigere hart van het Mont Avic-gebied in. Een rustige start over pistes en langs beekjes gaat al snel over in steilere hellingen en balkonpaadjes hoog boven het dal. Terwijl je stijgt, schuiven de uitzichten open naar Bec Barmasse en in de verte de Gran Paradiso-groep. Later op de dag wordt het terrein weer zachter en stap je een hangend plateau op vol donkere bergmeertjes, waar de volgende hut uitkijkt op een kring van toppen.

Vanaf de gebouwen volg je een spoor over de weiden en steek je de beek over bij de kapel Notre Dame de la Neige. Het pad klimt daarna gestaag door lariksbos en open hellingen, langs oude steenruïnes en uitzichtpunten boven het dal. Hogerop wordt het steiler en trekt het in haarspeldbochten zo’n 500 hoogtemeters omhoog naar een rotsige schouder onder Bec Barmasse en het kleine Lago Vernouille. Balkonpaden slingeren hier over blokvelden en grasrichels, met watervallen onder je en weidse blikken richting het bassin van Gran Lago.

Na het hoogste punt golft de route verder over zachte ruggen met losse blokken en hier en daar een eenzame den. Een korte afdaling brengt je bij een rij alpenmeertjes waar licht en donker water tussen granietplaten liggen. Langs de oevers klim je nog even door tot de hut op een verhoging boven de meren verschijnt. Eenmaal aangekomen kunnen de rugzakken af, vul je je bidon bij de fontein en kijk je hoe het avondlicht over Monte Avic en de omliggende toppen schuift.

Als je de stille kom rond de meren verlaat, leidt deze laatste etappe je uit het hoogland van Mont Avic terug naar de vallei. De dag start tussen lariksen, donkere watervlaktes en bleek graniet en ruilt dat langzaam in voor bos en weides. Terwijl je hoogte verliest, schuiven de ruige ruggen achter je weg en opent de Aostavallei zich voor je. Tegen de tijd dat je de weg bereikt, hebben kerktorens en wijngaarden het overgenomen van toppen en passen.

Vanaf de hut traverseert het pad eerst boven de Barbustel-meren en draait dan een gelijkmatige afdaling in. Je zakt door lariks- en sparrenbos, langs uitzichtpunten op Lago Bianco en over een houten vlonder door een veenmoeras. Lagerop slinger je tussen blokken, open plekken en beekjes door, met af en toe nog een glimp van Monte Avic. Een reeks haarspeldbochten brengt je vervolgens in het lagere bos en bij de eerste stenen huizen van het dal.

Dicht bij de bodem sluit het spoor aan op bredere boerenwegen en stille straatjes langs schuren, kapelletjes en kleine gehuchten. Het geluid van auto’s vervangt het geruis van water wanneer je de hoofdweg nadert. Een kort stuk langs de berm brengt je bij de bushalte van Champdepraz, waar de rugzak af mag, je nog één keer omhoog kijkt naar de hoge ruggen en langzaam aan de volgende reis kunt denken.