Intermediate Full Monviso Trek

Dunne ochtendlucht, een stil meertje naast de hut en de rots­piramide van de Monviso zetten de toon voor een serieuze bergdag. Twee ruige dalen haken aan elkaar via hoge passen en hangende meren, met een kort uitstapje naar de Queyras in Frankrijk voor je weer Italië in duikt. Het voelt afgelegen en alpien, maar het pad blijft meestal duidelijk zodat jij gewoon in je klimritme kunt komen en om je heen kunt kijken.

Vanaf de hut volg je een stenig spoor langs de Bealera Funsa, dat al snel overschakelt op steilere zigzags over gebroken terrein. Je pakt zo’n 400 hoogtemeters tot de Passo di Vallanta op 2.811 meter, onder de donkere wanden van Monviso en Viso di Vallanta. Aan Franse kant duikt het pad over puin en gras naar Lac Lestio en de jonge Guil, daarna traverseer je rustiger hellingen en klim je opnieuw richting Col Seilliere op de kam.

Na de tweede pas daal je golvend af in de bovenste Val Pellice, met Monte Granero 3.170 meter en Monte Manzol 2.933 meter als wachters aan de horizon. Het pad zakt naar Lago Lungo, volgt de donkere oever en klimt nog kort naar de rotsrichel waar de hut ligt. Binnen zorgen stenen muren en houten banken voor knus gevoel, buiten vangt het meer vaak het laatste licht voordat je tevreden je bed in rolt.

Boven Lago Lungo laat je de stenige kom achter je en trek je langs de flanken van de Val Pellice naar een nieuw hoogdak. Eerst duik je flink omlaag tussen koeien, ruige grashellingen en losse blokken, daarna wandel je ontspannen door een breed dal met rivierbochten en ver uitzicht. Helemaal aan het eind wacht nog één serieuze klim over een oude militaire weg, recht de groene hang van Barant op.

Vanaf de hut pakt een duidelijk muilezelpad je meteen bij de hand en zigzagt tussen stenen richels naar beneden. Al snel wandel je over zachtere weides naar de bodem van de hoge Val Pellice, waar een karrenspoor de stroom volgt langs chalets, hooibergen en losse lariksen. Het tempo ligt laag, het zicht groots: achter je steekt Monte Granero op, voor je schuift de ronde kam van Punta Barant op tot hij de horizon vult.

Bij een brug verlaat je het water en draai je een brede grindweg op die in rustige bochten de helling op klimt. De benen voelen het werk, maar elke haarspeld geeft weer een nieuw plaatje van het dal waar je net doorheen liep. Vlak bij de Colle Barant vlakt alles af en brengt een kort paadje je naar het rifugio, met zonnig terras, simpele kamers en een klein alpentuintje als toetje.

Dit keer laat je het hoge balkon bij Barant achter je en loop je langzaam een groenere wereld in. Na al die ruige toppen voelt dit als een soort pauzenummer, met brede vergezichten, bochtige paden en lange stukken tussen luchtige lariksen. Het meeste werk zit in een gelijkmatige afdaling van zo rond de zeshonderd meter, vriendelijk voor de longen maar duidelijk merkbaar in bovenbenen en knieën.

Bij het rifugio pak je de karrenspoor die in rustige haarspelden door de grashelling omlaag slingert. Al snel verander je in een brede grindweg die de bergwand langs snijdt, altijd met ergens een glimp van de dieper liggende Val Pellice. Verderop duikt de route het bos in en wordt de wereld stiller, met zachte naaldgrond onder je schoenen en het ruizen van de wind tussen de lariksen. Bij de stenen huizen van Grange del Pis voel je even dat hier ook gewoon gewerkt en geboerd wordt.

Na het gehucht wordt het pad smaller en speelser en schuif je tussen open plekken en kleine bosveldjes door. Een laatste stuk naar beneden brengt je bij de gebouwen van het rifugio, knus op een grasrichel boven de beek. De sfeer is gemoedelijk, meer weide dan hoogalpien, met een fijn terras en wat bomen om tegenaan te leunen. Ideale plek om schoenen los te gooien en de Val Pellice even van dichtbij te laten binnenkomen.

Je rolt weg uit het beschutte dalletje rond de hut en stapt meteen een soort doorgang tussen twee wereldjes in. De route trekt je uit het bos naar brede hangweides onder de wanden van Rocca Nera en Punta Sea Bianca. Rond het hoogste punt klapt het decor open: verre kammen, diepe geulen en daar ver vooruit de zachte grasvelden van de bovenloop van de Po waar je dag straks uitdooft.

Vanaf de gebouwen daal je eerst kort af naar de beek, waar een gemarkeerd pad het lariksbos in duikt en meteen in strakke haarspelden omhoog trekt. De helling prikt lekker in de kuiten, maar het spoor is duidelijk en voert je boven de boomgrens naar ruigere hellingen vol blokken en plukjes gras. Met een laatste ruk bereik je een schouder tussen Rocca Nera op 2.710 meter en Punta Sea Bianca op 2.722 meter, dunne lucht, groot uitzicht.

Aan de overkant duikt het pad een stenige geul in en verandert dan langzaam in zachtere weidepaadjes richting water en koeienbellen. Waar de helling afvlakt kom je op een brede boerentweg en volg je de jonge Po langs hooiland en oude stallen. De huizen van Pian della Regina duiken bijna terloops op; het rifugio ligt er net boven, fijne plek om je rugzak neer te ploffen en de stilte van de hoogte in te ruilen voor het geruis van de vallei.