Express Aosta Trail

Vertrekkend vanuit Lillaz laat deze route de drukte van de vallei achter zich en brengt de hele dag klimmend door naar een van de rustigste hoekjes van de Gran Paradiso-regio. Bospaadjes, stromende beken en hoge watervallen maken geleidelijk plaats voor open weiden en brede, gletsjervalleien. Wanneer je het laatste bekken bereikt, verschijnt Lago Miserin als een zilveren plaat tussen bleke rotsen en gras, met een kleine kapel en de stenen berghut die over het water waken.

Vanaf de bushalte leidt een pad door lariks- en sparrenbossen naar de bodem van de Ullaz-vallei, waar je de stroom stroomopwaarts volgt. Het pad kruist houten bruggetjes en passeert een reeks watervallen, met af en toe uitkijkpunten terug naar de hoofdvallei van Aosta. Hogerop slingert het zich in bredere weiden bezaaid met keien en zomerboerderijen, met fluitende marmotten op de hellingen en de toppen van het Gran Paradiso-massief die de zuidelijke horizon vormen.

Voorbij de laatste weiden wordt het pad steiler over ruwer terrein en klimt het in lange zigzags naar het Miserin-bekken. Wanneer je de laatste helling bereikt, verschijnen de kapel van Notre Dame de la Neige en de dam voor je, met het meer dat erachter uitstrekt. Een laatste wandeling langs de oever brengt je naar de berghut, die net boven het water is gelegen. Hier kun je je rugzak afzetten, je fles bijvullen en het avondlicht over het oppervlak van het meer zien glijden.

Na de grote bergpassen voelt deze etappe vanaf de rustige oevers van Lago Miserin als een zachte uitademing. Terwijl het pad de kom uit slingert, verdwijnen het kapelletje en de omliggende toppen langzaam uit beeld. Na een korte klim bereik je een brede balkonroute hoog boven het dal. De rest van de dag daal je ontspannen af door open weiden en stille zijdalen, met Monte Rascias (2.783 m) en Monte Dondena (2.543 m) als schilderachtig decor.

Het pad loopt eerst boven het meer langs en stijgt dan zacht over grashellingen naar een brede schouder met blokken naast Lago Pontonnet, tussen Lago Nero en Lago Bianco door. Vanaf hier volg je oude herderspaden in een reeks haarspeldbochten naar beneden, langs ruïnes, watergeulen en kleine beekjes die in de zon schitteren. De afdaling wordt gaandeweg steiler, maar het spoor blijft duidelijk terwijl je alpenweiden en rotsrichels kruist. Bij elke bocht opent zich een nieuw uitzicht in het Champorcher-dal.

Verder beneden vlakt de route af in brede weiden waar koeien rond verweerde schuren grazen. Een laatste traverse brengt je op het grasplateau van Rifugio Dondena, gezellig boven de vallei gelegen. De perfecte plek om te ontspannen, iets te drinken en je energie weer op te laden.