> Steek afgelegen alpiene bekkens en verborgen hoge passen over
> Overnacht in drie authentieke Pyreneeënhutten
> Beklim de iconische Pico Salvaguardia op de laatste dag
Er is een moment op deze trek meestal wanneer je boven Conangles uitkomt en de Vall de Mulleres binnenloopt waarop het landschap plots openbreekt. Het bos blijft achter je, granieten wanden rijzen steil omhoog, en een reeks hooggelegen bergmeertjes verschijnt in oude door gletsjers gevormde kommen. Voor je tekent de skyline zich af met de markante silhouetten van Aneto, Maladeta en de grensrug. Dit is de essentie van Trekking Molieres: afgelegen, ruig, en adembenemend van begin tot eind.
In vijf etappes klim je van de weiden van Senarta naar de historische Refugio de la Renclusa, steek je door naar het turquoise bekken van Llauset, doorkruis je de wilde Mulleres-vallei en daal je af naar het smaragdgroene amfitheater van Artiga de Lin. De laatste dag vormt het hoogtepunt met de beklimming van de Salvaguardia, waar brede grenspanorama’s je begeleiden voordat je afdaalt naar de groene vlaktes van Llanos. De ideale keuze voor wandelaars die een uitdagend Pyreneeënavontuur willen zonder in een tent te slapen.
De route van Besurta naar Refugio Renclusa gaat diep het hooggebergte in, met Pico de Aneto als belangrijkste punt van de dag. Met 1.460 m stijgen is dit een zware klim, en door de T5-passages is deze route geschikt voor ervaren bergwandelaars. Je loopt over steil, rotsachtig terrein, door gletsjeromgeving en over alpien terrein, gevolgd door een lange afdaling na het topgedeelte.
De route gaat eerst richting Renclusa Mountain Hut en klimt daarna verder naar Portillón Superior. Vanaf daar wordt het terrein ruiger en meer alpien, met passages bij Glaciar Aneto en Glaciar de Coronas. De lijn loopt verder richting Pico de Aneto Summit en langs de omgeving van Puente de Mahoma, waar het terrein smal en rotsachtig is. Na het hoogste deel begint de lange afdaling.
Het laatste stuk brengt je terug omlaag door rotsachtig bergterrein naar Refugio Renclusa. Na de top, de gletsjeromgeving en de graatpassages is de hut een fijne plek om aan te komen en bij te komen van deze stevige eerste route.
Deze hooggelegen oversteek verbindt twee berghutten door ruig en afgelegen terrein. De volledige route volgt de GR11.5, maar dit betekent niet dat het een eenvoudige of overal goed gemarkeerde route is. Met ongeveer 1.040 m stijgen en 770 m dalen is dit een lange en veeleisende dag in serieus bergterrein, alleen geschikt voor ervaren bergwandelaars met goede oriëntatievaardigheden. Aan het begin van het zomerseizoen komt sneeuw hier nog heel vaak voor, waardoor de route aanzienlijk lastiger te volgen en veilig over te steken kan zijn. Mobiel bereik is op een groot deel van deze etappe onbetrouwbaar of afwezig. Bij slecht weer, slecht zicht, sneeuw, of als je twijfelt over de route, moet deze oversteek niet worden ondernomen.
Vanaf de hut klimt de route steil omhoog door ruig bergterrein richting de hellingen boven Tuca de la Renclusa, tussen rotsen, kleine bergmeertjes en blokkenvelden door. Vooruitkomen gaat hier vaak langzaam en zorgvuldig voetenwerk is essentieel. Het terrein is afgelegen en op sommige stukken geëxponeerd, en de juiste lijn is niet altijd vanzelfsprekend, zeker niet waar het pad vaag wordt, over rotsige passages loopt of door sneeuw bedekt is. Wandelaars moeten comfortabel zijn met zelfstandig bewegen door hoogalpien terrein en mogen niet alleen op markeringen vertrouwen.
De oversteek gaat verder over de GR11.5 richting de Collado de Salenques. Vanaf dit punt wordt de route technischer en is deze geclassificeerd als T4-alpien terrein. Dit betekent dat het pad slechts beperkt gemarkeerd is en dat de juiste route niet altijd duidelijk zichtbaar is. Dit deel vraagt om zekere routefinding, een goed evenwicht en ervaring met wandelen over ruig, rotsachtig terrein. Vroeg in het zomerseizoen kan achtergebleven sneeuw de route verder verbergen en de moeilijkheidsgraad verhogen. Na de hoge bergmeren voert de route uiteindelijk richting de Estany de Llauset, met Cap de Llauset erboven. Een laatste stuk over een beter pad brengt je naar de moderne berghut aan het meer.
Deze hoogalpiene etappe verbindt de Refugio de Llauset met de lager gelegen Refugi de Conangles en doorkruist een reeks ruige bergkommen en rotsige terrassen. Vanaf de oevers van Estany de Llauset klimt het pad geleidelijk over gebroken rotslagen en stijgt het boven 2.400 m, waarna het een gelijkmatiger ritme vindt tussen granieten platen en door gletsjers gevormde poeltjes. Hoewel de route niet bijzonder technisch is, blijft het een inspannende dag met lange stukken boven de boomgrens, beloond met weidse uitzichten over het Anglios-bekken en de verre bergkammen die de vallei afsluiten.
Vanaf de hut volgt het pad eerst de rand van het meer en stijgt vervolgens via met steenmannetjes gemarkeerde richels die tussen rotsblokken en stukken alpien grasland door slingeren. Al snel bereikt de route het brede Estany d’Anglios en daarna het stillere Estany Cap de Anglios, beide gelegen in een hoge granieten kom omringd door bleke bergwanden. De voortgang kan vertragen op ongelijk terrein, maar de omgeving blijft indrukwekkend, vooral wanneer de afdaling begint en het uitzicht opent naar een brede corridor van toppen, richels en beschaduwde geulen die richting de lagere hellingen voert.
Na de laatste hoogtepassage daalt het pad gestaag af in een versmallende vallei met gras, steen en verspreide dennen, een duidelijke overgang van open hooggebergte naar meer beschut terrein. Lagerop komt de route in dicht bos waar rododendrons voor kleur zorgen en een levendige beek de weg begeleidt. De laatste kilometers volgen dit schaduwrijke bospad tot de route uitkomt in de open weiden rond Refugi de Conangles, een gastvrije plek op de bodem van de vallei.
Vanaf de Refugi de Conangles begint het pad met een gelijkmatige stijging door een dicht beukenbos, waar slanke stammen dicht op elkaar staan en de bodem bedekt is met mos en bladeren. Het voelt koel en stil, met slechts af en toe een opening waardoor je een glimp opvangt van de hogere vallei. Naarmate je verder klimt, wordt het bos opener en verschijnen kleine grasplateaus vol zomerbloemen, met zicht op de donkere bergwanden die het bovenste deel van de Vall de Mullères omsluiten.
Boven de laatste dennen verandert het landschap abrupt van karakter en volgt het pad een reeks rotsrichels die de hoge kom onder Pico Mulleres inleiden. Hier domineert steen: gebroken platen, steile torens en lange hellingen met los puin. Onderweg passeer je meerdere indrukwekkende bergmeren: het diepe Estanhots de Mullères, het grotere Estanhon des Pois en ten slotte het kleine Ivon Rodó de l’Escaleta, verscholen onder scherpe rotspieken. Elk meer ligt in een sobere cirque van blokken en ruige hellingen, met stil water dat de nabijgelegen wanden weerspiegelt. Een laatste klim brengt je op een door de wind blootgestelde pas met weidse uitzichten.
De afdaling richting Artiga de Lin voert over geleidelijker terrein, waar grashellingen en verspreide rotsen het dal langzaam openen. Lagerop loopt het pad opnieuw een bos in, dit keer lichter en groener, met heldere beekjes naast het spoor. Zodra je de bomen achter je laat, bereik je de open weiden en de gebouwen rond de Refugi Artiga de Lin.
De route vanaf Refugio Artiga klimt gestaag richting Pico Salvaguardia en daalt daarna terug richting Llanos. Met 1.010 m stijgen is dit een stevige klim, vooral in de eerste helft van de route. Het terrein verandert van lagere dalpaden en open hellingen naar een hoger berggedeelte rond Picada Pass, waarna de afdaling je terugbrengt naar rustiger terrein, waterlopen en de omgeving van La Besurta.
Je loopt langs de Pyrenees Mountain View en verder boven de Pomero Gorge, waarna de route naar opener bergterrein klimt. De stijging brengt je naar Picada Pass op 2.463 m, gevolgd door een hoog gedeelte over de bergrug met ruim uitzicht op de omliggende toppen en dalen. Na het hoogste deel daal je af langs de Track to La Besurta richting de Ésera River at Llanos del Hospital.
Het laatste stuk loopt langs La Besurta Cabin en La Besurta en gaat daarna verder richting Llanos. Na de klim, het hoge berggedeelte en de afdaling kom je weer terug in het bredere dal, met makkelijker terrein onder je voeten bij het eindpunt.
