GR20 Noordelijke helft (van noord naar zuid)

Starting from the small ski station in the Asco valley, this route wastes no time in heading for the high ground below Monte Cinto (2,706 m). A long, steady climb leads from shady pines onto bright granite slabs and scree, with widening views over jagged ridges. After reaching the rocky shoulder near Pointe des Éboulis (2,607 m), the mood shifts as you drop into the wild upper Golo valley towards the hidden bowl of Tighjettu.

From the buildings the path quickly leaves the pistes and follows the Ruisseau du Tighiettu upstream, climbing on granite steps beside clear pools. Soon chains appear to protect short traverses across smooth slabs and ledges, before the trail steepens into stony zigzags. Higher up you pass Lac d’Argentu, then tackle a final tiring haul on loose scree to the col near Pointe des Éboulis, where cliffs fall away on both sides and the skyline of Paglia Orba (2,525 m) comes into view.

The descent into the Golo valley starts steep, weaving down gullies and boulder fields before easing onto gentler paths beside the stream. Small waterfalls, rock slabs and occasional pine patches brighten the way as you lose height. Near the bottom, the route leaves the main valley and climbs briefly into a side basin, where the refuge appears on a grassy shelf hemmed in by granite walls. Here you can drop your pack, soak aching feet in the river and watch the evening colours.

Vanuit de rotsachtige kom rond de refuge daalt deze kortere etappe rustig af het wilde dal in onder de Paglia Orba (2.525 m) en Capu Tafunatu (2.335 m). Het pad slingert tussen blokken en dennen door, met balkonuitzichten op kliffen en het witte lint van de Golo diep onder je. Heldere poelen en gladde platen nodigen uit tot een pauze, voordat de route draait naar een hangende kom waar de volgende hut hoog boven de rivier op je wacht.

Vanaf de gebouwen volg je een stenig spoor omlaag en sluit je al snel aan bij de Golo en haar zijbeekjes. Het pad meandert langs het water, over glad graniet en kleine houten bruggetjes, langs diepe bassins die in de zon turkoois oplichten. Na een laatste reeks oversteekjes buigt de route weg van de rivier en begint de klim in stoffige haarspeldbochten, rustig maar gestaag hoogte pakkend richting de zadel boven het dal.

Vlak onder de kam opent het terrein zich in ruige weiden, bezaaid met rotsblokken en lage graspolletjes. Een laatste duw over gebroken platen brengt je bij de refuge, hoog op een schouder met weids zicht op het Niolu-plateau en de gekartelde skyline van de Paglia Orba. Zodra de rugzak af is, blijft er tijd over om te kijken hoe het licht langs de wanden schuift en te luisteren naar het zachte geruis van de rivier ver beneden.

Deze lange traverse verbindt het rotsnest van Ciottulu di i Mori met de brede weiden rond Manganu. De ochtend begint tussen kale ruggen en de bovenloop van de Golo en glijdt daarna een donker lariksbos en de open col van Vergio in. Later verandert het karakter opnieuw wanneer je klimt naar de grasbeker van Lac de Nino, waar beekjes door felgroene pozzines kronkelen. Een laatste golvend pad voert over het plateau naar de hut, net boven de Tavignanu-vallei.

Vanaf de hut daalt het pad langs de jonge Golo, langs kleine watervallen en gladde granietplaten bij de bergerie de Radule. Houten bruggetjes en smalle paadjes leiden je een dicht lariksbos in, waarna een zachter spoor je uitbrengt bij de gebouwen en de kapel van de Vergio-pas. Na het oversteken van de weg klimt een oud muilezelpad opnieuw omhoog door losse dennen en weiden, richting de afgeronde kam van Bocca a Reta.

Achter de kam openen de uitzichten naar de Paglia Orba (2.525 m), de Monte Cinto (2.706 m) en de brede kom waar Lac de Nino verscholen ligt. Het pad zakt rustig over sponsachtige grasmat en ondiepe poelen waar vaak paarden en koeien grazen. Langs de jonge Tavignanu steek je kleine beekjes over en slinger je tussen granietblokken door tot de daken van Manganu voor je opduiken. De hut ligt op een grasrichel boven het dal, een relaxte plek om je voeten te koelen en naar de avondwolken te kijken.

Vanaf de stille weiden rond Manganu sta je al snel weer midden in groot bergdecor. Een gelijkmatige klim brengt je naar een gekartelde skyline boven de Tavignanu-vallei, met de Monte Rotondo (2.622 m) die over het cirque waakt. Terwijl je hoogte wint, zakt de grasbeker onder je weg en neemt een rotsige graat het over. Je stapt een ruigere wereld binnen van gebroken graniet, hangende kommen en verscholen meertjes die diep onder de passen oplichten.

Vanaf de hut stijgt het pad eerst rustig, hoog boven de Tavignanu, voordat het scherp indraait de hoofdklim in. Het spoor slingert tussen blokken en korte rotsstapjes richting de Bocca alle Porte (2.255 m), waar kettingen helpen op steilere platen en de grond duidelijk alpien wordt. Achter de col volg je een luchtige graat langs de top van Punta alle Porte (2.313 m), met balkonuitzichten op Lac de Capitellu en Lac de Melo, diep in een donker cirque onder je.

Later verlaat de route de kam en daal je over losse stenen en zanderige haarspeldbochten af in een hoge kom boven de Restonica-vallei. De rots gaat langzaam over in grasplekken en verspreide dennen en een beekje duikt naast het pad op. Een laatste, makkelijkere traverse brengt je recht naar de hut op haar grasbult, hoog boven samen­komende valleien. Hier kun je de heupriem losklikken, water bijvullen en zien hoe het laatste licht van de grijze wanden van de Monte Rotondo glijdt.

Deze etappe begint hoog op de schouder onder de Monte d’Oro (2.389 m) en daalt van open graniethellingen een verrassend groen dal in. Het pad volgt de levendige Manganello, waar watervallen, glijbanen en diepe rotsbaden tussen de platen schitteren. Naarmate het dal breder wordt, nemen kastanjebomen en dennen het over, voordat een laatste klim je weer naar opener terrein brengt. De hut verschijnt op een grasbult, met uitzicht over golvende beboste ruggen en de slingerende rivier beneden.

Vanaf de hut daal je eerst af over een rotsig pad en ruil je al snel alpengras in voor heide, jeneverbes en losse dennen. Het spoor sluit aan bij de Manganello, steekt een houten brug over en volgt daarna de rivier stroomopwaarts. Heldere poelen en gladde blokken nodigen uit tot een pauze, met watervalletjes altijd in de buurt. Langs herdershutten en oude stenen muren blijf je het water volgen, totdat de route uiteindelijk van de beek wegdraait en stijgend het dichtere bos in loopt.

Een gelijkmatige klim over zachte bospaden brengt je terug in opener terrein, waar verspreide rotsen en lage struiken weer verschijnen. Al snel komen de daken van de hut in beeld op een afgeronde schouder boven het dal. Stenen gebouwen, grasrijke terrassen en een beek vlakbij maken het een plek waar je graag blijft hangen. Als de schoenen uit zijn, kun je je in het gras uitstrekken en zien hoe het avondlicht over de graat van de Monte d’Oro schuift.

Vanaf de grasbult naast de hut sta je al snel weer in open hoogland. Het pad klimt richting de kam van Punta Muratellu (2.141 m), met steeds ruimere uitzichten op de Monte d’Oro (2.389 m) en het diepe dal waarin Vizzavona ligt. Op de graat voelt alles groot en stil, graniet onder je schoenen en golvende bossen ver onder je. Vanaf hier begint een lange afdaling, waar kale rots langzaam plaatsmaakt voor een wereld van water en dennen.

Het spoor volgt eerst de rotsige Muratello-graat en duikt dan steiler omlaag, slingerend over blokken en gladde platen waar je af en toe je handen gebruikt. Met elke bocht komt het bos dichterbij en wordt het geruis van de Agnone-stroom luider. Lagerop wandel je langs de Cascades des Anglais, waar heldere poelen, natuurlijke glijbanen en kleine bruggetjes bijna smeken om een duik of een luie lunchpauze.

Na de watervallen wordt het pad breder en zachter en volg je de rivier door schaduwrijk dennenbos. Langzaam verschijnen de eerste huizen tussen de bomen en voel je de gewone wereld weer terugkomen. Een laatste stuk langs een kapel, het spoor en een paar cafés brengt je in het dorpshart. Hier kun je je rugzak droppen, een drankje bestellen en terugkijken naar de granietkam die hoog boven de daken blijft hangen.