Hardcore GR11

Buty na nogach, szlak za tobą, a GR11 rozciąga się przed tobą. Wyruszasz z parkingu Pradera de Ordesa, spacerując swobodnie obok znacznika południka Greenwich, cichego momentu dumy dla każdego, kto lubi dokładnie wiedzieć, gdzie znajduje się na świecie. Stąd szlak podąża wzdłuż Río Arazas, z bujnymi ścianami doliny po obu stronach i odległym dźwiękiem spadającej wody. Następnie zaskakują cię stopnie Soaso. Naturalna klatka schodowa wodospadów, która sprawia, że zatrzymujesz się i mimowolnie wypowiadasz "Wow!"

Idź dalej, a las się przerzedzi, otwierając się na lodowcową misę Cirque de Soaso. To tutaj zmienia się skala. Klify wznoszą się wokół ciebie, a dziki wodospad Cola de Caballo spada, jakby góra wydychała. To jest ostatni płaski odcinek dnia. Po tym szlak stromo i szybko pnie się w górę. Zakręty stają się bardziej wymagające, teren staje się bardziej surowy, a ty czujesz, że zasługujesz na każdy metr. Widoki? Wspaniałe. Energia? Surowa i prawdziwa. To są Pireneje, a nie pocztówka.

W końcu teren się wyrównuje i pojawia się sylwetka Refugio de Góriz, usytuowanego wysoko na skalistym płaskowyżu. Udało się! Czas zrzucić plecak, rozprostować nogi i zadomowić się. Gdy słońce chowa się za klifami, wejdź do środka na gorący posiłek i solidną porcję górskiego jedzenia na pocieszenie. Witaj w rytmie wędrówki GR11: jedz, odpoczywaj, powtarzaj.

Zaczynasz dzień od solidnego górskiego śniadania w Refugio de Góriz. Mocna kawa i kromki chleba obudzą cały Twój organizm w tym chłodnym porannym powietrzu. Potem czas ruszyć w drogę. Szlak prowadzi na wschód i niedługo potem wita Cię ukryty wodospad oraz pierwsze rozległe widoki na ogromny kanion Añisclo. To widok, który sprawia, że zatrzymujesz się w miejscu. Jest głęboki i surowy, wyrzeźbiony prosto w duszę Pirenejów przez Río Bellós przez miliony lat.

Potem nadchodzi wspinaczka. Przełęcz Añisclo wzywa, a to nie jest spacer po parku. Szybko zyskujesz wysokość, wspinając się serpentynami na wysokość 2 453 metrów. Na szczycie czekają na Ciebie widoki 360 stopni na masyw Monte Perdido – czysta górska majestatyczność. Szlak pozostaje wymagający. Schodzisz w dół obok kolejnego punktu widokowego na skarpie, a potem docierasz do Las Fayetas: stromy i odsłonięty odcinek, który wymaga pełnej uwagi. Jest luźny, skalisty i dziki. Szanuj teren, zwłaszcza w warunkach śnieżnych lub mokrych.

Ostateczne zejście do doliny Pineta jest długie i trudne dla nóg. Jednak cisza lasu i zmieniający się krajobraz dodadzą Ci energii. Gdy dach Refugio de Pineta pojawia się poniżej, jesteś gotowy. Wspiąłeś się na ponad 1 000 metrów i zszedłeś prawie 2 000. Ten pierwszy łyk czegoś zimnego i ten talerz ciepłego jedzenia? Będą jak zbawienie. Nogi do góry. Kolacja jest podana. Tak kończysz taki dzień.

Zaczynasz dzień od śniadania w Refugio de Pineta. Ciesz się gorącą kawą i świeżym górskim powietrzem, wraz z tym znajomym uczuciem w nogach po minionych dniach wędrówki. Szlak delikatnie wyprowadza cię z doliny, wijąc się przez las, zanim otworzy się na wyższy teren. Klify Monte Perdido znikają za tobą. Przed tobą horyzont wznosi się, ale wspinaczka pozostaje stała i satysfakcjonująca. Jesteś teraz w swoim rytmie.

Trasa kontynuuje wspinaczkę w górę, w kierunku szerokiej grzbietu górskiego. Gdy dotrzesz na szczyt, zostaniesz nagrodzony oszałamiającymi widokami we wszystkich kierunkach, rozciągającymi się głęboko w Pireneje, a nawet po drugiej stronie granicy z Francją. Potem zaczyna się długi zjazd. Jest stały, ale płynny, wijąc się w dół przez skaliste ścieżki i z powrotem do lasu. Powietrze staje się cieplejsze, szlak łagodnieje, a twoje tempo zwalnia, aby dopasować się do krajobrazu.

Po 14,4 kilometrach na horyzoncie pojawiają się dachy Parzán. To tylko cicha wioska, ale po trzech ciężkich dniach na GR11, wydaje się jak linia mety. Wspinałeś się wysoko, zjechałeś jeszcze wyżej i pokonałeś znaczną część górzystego terenu. Buty zdjęte. Usiądź. Obiad jest podany. Udało ci się!