Średniozaawansowany pełny trekking Monviso

Cienkie poranne powietrze, spokojne jezioro obok chaty i skalna piramida Monviso nadają ton prawdziwie górskiemu dniu. Dwie dzikie doliny łączą się przez wysokie przełęcze i wiszące jeziora, z krótkim flirtem z Queyras we Francji, zanim wrócisz do Włoch. Czujesz się odlegle i alpejsko, jednak ścieżka pozostaje przeważnie wyraźna, więc możesz skupić się na wspinaczce i pozwolić, by widoki przelatywały obok.

Kamienista ścieżka opuszcza chatę, podąża za Bealera Funsa, a następnie wznosi się w bardziej strome zygzaki na pokruszonym terenie. Wspinasz się około 400 metrów do Passo di Vallanta na wysokości 2811 metrów, pod ciemnymi ścianami Monviso i Viso di Vallanta. Po francuskiej stronie szlak opada po piargach i trawie do Lac Lestio i młodego Guil, po czym trawersuje łagodne zbocza, zanim ponownie wznosi się w kierunku Col Seilliere na horyzoncie.

Za drugą przełęczą falisty zjazd prowadzi cię do górnej Val Pellice, z Monte Granero na wysokości 3170 metrów i Monte Manzol na wysokości 2933 metrów strzegącymi horyzontu. Ścieżka opada do Lago Lungo, omija jego ciemną linię brzegową i wspina się krótko do skalistego wzniesienia, gdzie czeka chata. W środku kamienne ściany i drewniane ławki wydają się przytulne, podczas gdy na zewnątrz jezioro często łapie ostatnie światło, zanim położysz się na zasłużony sen.

Wysoko nad Lago Lungo opuszczasz skaliste zagłębienie i podążasz klasycznym trawersem z jednej strony Val Pellice na drugą. Dzień zaczyna się długim zjazdem przez pastwiska i modrzewie, a następnie przekształca się w łatwy spacer doliną wzdłuż szerokich równin rzecznych. Mocne, końcowe podejście po starej wojskowej ścieżce wznosi cię z powrotem na otwarte wysokie łąki, gdzie szerokie horyzonty i łagodne grzbiety tworzą ramy dla wieczoru.

Od schroniska wyraźna ścieżka dla mułów natychmiast opada, zygzakując przez kamieniste żebra, zanim złagodnieje na trawiastych stokach. Szybko tracisz wysokość, aby dotrzeć do dna górnej Val Pellice, gdzie ścieżka podąża za strumieniem obok pastwisk, stodoł i rozrzuconych modrzewi. Spacer tutaj jest relaksujący, z widokami na Monte Granero i w stronę zaokrąglonego grzbietu Punta Barant na wysokości 2 425 metrów, powoli rosnącego na horyzoncie.

Przy moście trasa odchodzi od rzeki i rozpoczyna końcowe podejście szerokimi żwirowymi zakrętami. Nachylenie jest raczej umiarkowane niż strome, a każdy zakręt odsłania więcej z doliny, którą właśnie przekroczyłeś. W pobliżu Colle Barant ścieżka się wyrównuje, a krótka boczna ścieżka prowadzi do schroniska, usytuowanego na ramieniu powyżej drogi. Jego słoneczny taras i pobliski alpejski ogród tworzą przyjemne miejsce na zakończenie dnia.

Dziś trasa zsuwa się z otwartego ramienia Barant i zjeżdża w bardziej zielony, bardziej osłonięty świat. Po wielkich górach z poprzednich dni, to miejsce wydaje się być łagodniejszym intermezzem, z balkonowymi ścieżkami, widokami na Val Pellice i długimi odcinkami przez przewiewny las modrzewiowy. Głównym wysiłkiem jest stałe zejście o około sześćset metrów, łagodne dla płuc, ale wciąż odczuwalne w nogach i kolanach.

Od schroniska podążasz ścieżką, która łagodnie zygzakując opada przez otwarte pastwiska. Wkrótce staje się szeroką żwirową ścieżką, która przemierza stok, nigdy nie oddalając się zbytnio od krawędzi grani, z szerokimi widokami na odległe szczyty i dolinę poniżej. Później trasa zakręca w las, gdzie modrzewie rosną gęściej, a powietrze wydaje się cieplejsze i spokojniejsze. Kamienne stodoły wokół Grange del Pis dają krótkie poczucie życia rolniczego przed ostatnim odcinkiem.

Za osadą ścieżka zwęża się do cichszej ścieżki, która wije się między polanami i skupiskami drzew. Ostatnie krótkie zejście prowadzi do zabudowań schroniska, schowanych na trawiastej półce nad strumieniem. Otoczenie jest bardziej intymne niż dzikie, z łąkami, lasem i gościnnym tarasem. To łatwe miejsce, aby się zatrzymać, zmyć kurz ze stóp i cieszyć się łagodniejszą stroną Val Pellice.

Opuszczając ciche zacisze wokół chaty, wyruszasz w dzień, który wydaje się być przejściem między dolinami. Wspinaczka wyciąga cię z ciemnego lasu w kierunku szerokich, wiszących pastwisk poniżej klifów Rocca Nera i Punta Sea Bianca. Wokół najwyższego punktu horyzont nagle się otwiera, z odległymi grzbietami, głęboko wciętymi wąwozami i, daleko przed tobą, łagodnymi łąkami górnej doliny Padu, gdzie dzień w końcu się uspokaja.

Z budynków szlak krótko opada do strumienia, potem oznakowana ścieżka wchodzi w las modrzewiowy i zaczyna wspinać się ciasnymi zygzakami. Nachylenie wkrótce daje się we znaki, ale wyraźne serpentyny prowadzą na zewnątrz ponad drzewami na bardziej surowe stoki, usiane głazami i niską trawą. Ostateczny wysiłek prowadzi na przełęcz między Rocca Nera na wysokości 2710 metrów i Punta Sea Bianca na wysokości 2722 metrów, gdzie powietrze jest rzadsze, a widoki rozciągają się od Val Pellice do doliny Padu.

Po drugiej stronie ścieżka opada do kamienistego wąwozu, a następnie łagodnieje w trawiaste ścieżki, które schodzą w kierunku wody i bydła. Gdy nachylenie łagodnieje, napotykasz szeroką drogę gospodarczą i podążasz nią obok młodego Padu, z łąkami i kamiennymi stodołami wokół. Domy Pian della Regina pojawiają się niemal mimochodem; schronisko znajduje się nieco ponad nimi, łatwe miejsce, by odpiąć plecak i zamienić górską ciszę na szmer doliny.