>Trek door Italië en Zwitserland
>Doorkruis adembenemende meren in Zwitserland
>Begin en eindig het avontuur in Bourg Saint Pierre
De Tour des Combins biedt een rustiger alternatief voor de populaire Tour du Mont Blanc, die meestal tot de drukste wandeltochten in de Alpen behoort. Als je verlangt naar een rustigere ervaring zonder in te leveren op prachtige vergezichten en uitdagende wandelingen, dan is de Tour des Combins misschien wel jouw keuze. Deze trektocht begint en eindigt in Bourg Saint Pierre, een pittoresk stadje vlakbij de Zwitsers-Italiaanse grens.
Tijdens onze 7-daagse Tour des Combins omcirkel je het indrukwekkende Massif des Combins, passeer je uitgestrekte meren en doorkruis je open velden tussen de bergen. Tijdens je Tour des Combins verblijf je in Zwitserse Cabanes en Italiaanse Rifugio's. Na een lange en vaak inspannende dag op de trails is er weinig dat kan tippen aan de voldoening om aan te komen bij een berghut en te weten dat er een warme, voedzame maaltijd op je wacht.
Zodra je de stenen straatjes van Bourg-Saint-Pierre achter je laat, begint de route rustig maar gestaag te klimmen naar de stillere kant van het dal, waar bos langzaam plaatsmaakt voor open alpenhellingen. Hoe hoger je komt, hoe breder het uitzicht wordt over de bovenste Val d’Entremont en de donkere wand van het Grand Combin-massief. Het is vooral één lange klimdag, met als finish een hoge ligging onder Mont Rogneux (3.084 m), waar de bergen ineens groot en heel dichtbij aanvoelen.
Het pad start op stijgende sporen boven het dorp en duikt al snel het lariksbos in, met lange bochten door open plekken en steilere stukken helling. Hogerop worden de bomen dunner en traverseert de route over open gras en steen onder toppen als Pointe du Parc (2.989 m) en Grand Laget (3.133 m). Op de bovenste hellingen blijft het pad gewoon doorzetten, over een brede bergflank, met oude alpiene sporen en steeds grotere dalzichten.
Tegen het einde opent het terrein zich helemaal en voelt de laatste aanloop ruimer en luchtiger aan. Cabane du Col de Mille verschijnt op zijn hoge uitkijkplek, met weidse uitzichten over het dal en naar de omliggende toppen. Echt zo’n plek waar je graag aankomt na een stevige klimdag, terwijl het avondlicht over de hellingen onder Mont Rogneux schuift en de stilte van de bergen rond de hut zakt.
Vanaf de hoge ligging van Cabane du Col de Mille begint deze etappe met een lange afdaling van open alpenhellingen naar de bovenvallei, om daarna opnieuw koers te zetten naar de gletsjerwereld van de Grand Combin. Het is een dag vol contrast, waarbij grashellingen en brede dalzichten langzaam plaatsmaken voor bulderend smeltwater, hangend ijs en de ruige sfeer van de Corbassièrevallei. Tegen de tijd dat je de hut bereikt, voelt de gletsjer ineens heel dichtbij.
Het pad daalt gestaag vanaf de hut onder Mont Rogneux (3.084 m) en kruist open hellingen en oude bergsporen met wijde uitzichten over de Val d’Entremont. Lager wordt het terrein rustiger en loop je door stille bergweiden, voordat de route de zijdal van Corbassière in buigt. Vanaf daar verandert alles. Het pad begint weer te stijgen, passeert La Maye en volgt de vallei richting de gletsjer, terwijl de kammen zich sluiten en het landschap met elke stap wilder aanvoelt.
De laatste aanloop is meteen de grote blikvanger, met de beroemde hangbrug over de gletsjer en het smeltwater eronder, terwijl de ijsval van Glacier de Corbassière en de omliggende toppen het hele decor bepalen. Na de brug volgt nog een laatste klim naar Cabane FXB à Panossière, hoog boven het ijs op een spectaculaire balkonplek. Echt een topfinish, zeker wanneer het avondlicht de gletsjer en de hoge wanden van het Grand Combin-massief raakt.
Vanaf Cabane FXB à Panossière werp je nog één blik op de Glacier de Corbassière en de enorme wanden van het Grand Combin-massief. Deze dag voelt korter en rechtertoe rechtaan dan de vorige overtochten, maar heeft nog steeds genoeg alpien karakter. Na een korte klim naar de Col des Otanes (2.846 m) draait de route omlaag voor een lange afdaling over rotsige hellingen en later groenere dalflanken richting de dam en het meer van Mauvoisin.
Vanaf de hut klimt het pad gestaag over bleek gesteente en ruig bergterrein naar de pas, met brede uitzichten terug over de gletsjer en naar de hoge toppen rond Petit Combin (3.663 m). Eenmaal over de top daalt het spoor stevig een stillere vallei in, langs La Tseumette en verder in lange bochten naast beekjes en grashellingen. Hoe lager je komt, hoe meer die harde grijze wereld van ijs en steen plaatsmaakt voor alpenweiden en de eerste tekenen van de dam.
Tegen het einde wordt de route vriendelijker en kom je op sporen en wegen boven het blauwe water van Lac de Mauvoisin. De dam zelf geeft de finish iets indrukwekkends, met steile rotswanden die overal om je heen oprijzen. Mauvoisin is een totaal andere overnachtingsplek dan de afgelegen hutten hogerop, maar juist dat maakt het mooi. Tijd om te landen, bij te vullen en van het laatste licht op het water te genieten.
Zodra je de dam en de ruige wanden rond Mauvoisin achter je laat, trek je een van de wildste hoeken van Wallis in. De route volgt eerst het lange blauwe lint van Lac de Mauvoisin en klimt daarna geleidelijk een gletsjervallei in waar rots, water en ijs het helemaal overnemen. Toppen als Mont Blanc de Cheilon (3.870 m), Pigne d’Arolla (3.787 m) en de enorme Otemma-gletsjer geven deze dag van begin tot eind een groot en hoogalpien decor.
Het pad begint vriendelijk langs de oostkant van het meer, met grote uitzichten terug naar de dam en naar de ruige hellingen onder de Grand Combin. Hoe verder je de vallei in loopt, hoe smaller alles wordt en hoe duidelijker het pad begint te stijgen boven het water. Onderweg kom je langs watervallen, morenes en bleke rotsterrassen. In het bovenste deel wordt het landschap echt glaciaal, met de tong van de Otemma-gletsjer en de grijze wanden eromheen die de laatste klim lekker afgelegen laten aanvoelen.
Aan het eind verschijnt Cabane de Chanrion op zijn rotsige uitkijkplek boven de vallei, midden in een wereld van ijs, steen en hoge toppen. Het is zo’n plek waar je aankomt en meteen even stilvalt, zeker als het avondlicht langzaam over sneeuw en rots schuift. Binnen is het daarna tijd om op te warmen, de benen rust te gunnen en gewoon te genieten van dat echte hutgevoel aan de rand van het hooggebergte.
Vanaf de rotsige ligging van Cabane de Chanrion trekt de route meteen een serieus alpien decor in, met morenes, bleek gesteente en hoge passen. Toppen zoals Mont Gelé (3.518 m) en de kammen rond de Fenêtre de Durand (2.797 m), een alpiene overgang tussen Zwitserland en Italië, bepalen vanaf de eerste stappen het uitzicht. Het is een lange bergoversteek met twee stevige klimmen, een afgelegen middendeel en een slotafdaling naar de groenere weiden van de Comba di Champillon.
Het pad daalt eerst kort om daarna gestaag te klimmen door gletsjerterrein richting de Fenêtre de Durand, met ruige uitzichten terug naar de Otemma-kant en de hoge toppen langs de grenskam. Vanaf de pas volgt een lange afdaling naar stenige kommen en afgelegen alpiene hellingen. Het landschap blijft veranderen tussen grijze rots, grasrichels en eenzame beekjes, met de hele dag dat typische gevoel van grote grensbergen.
Na de tweede pas zakt het pad uiteindelijk af naar de zachtere wereld van de Comba di Champillon. Gras keert terug onder je voeten, de vallei opent zich en de sfeer wordt warmer na al het steen en de hoogte. Rifugio Letey Champillon verschijnt op de helling boven het bekken, een fijne plek om deze zware oversteek af te ronden. Eenmaal daar kun je de dag laten bezinken, je fles bijvullen en het avondlicht over de omliggende hellingen zien glijden.
Vanaf de rustige hellingen van Rifugio Letey-Champillon begint deze etappe hoog in de open weiden van de Comba di Champillon, om daarna gestaag af te dalen richting het dal. Het voelt als een overgangsdag, waarbij je het ruime alpiene bekken achter je laat en weer terugloopt naar de bewoonde wereld van stenen dorpen en kastanjebos. De kant van de Grand Combin glijdt langzaam uit beeld terwijl het bovenste Grote Sint-Bernharddal je beneden tegemoetkomt.
De route stijgt eerst nog even kort naar een laatste hoog punt boven het bekken, met brede uitzichten over de omliggende hellingen en richting Mont Saron. Daarna begint een lange afdaling over grashellingen en oude bergsporen, gevolgd door een reeks bochten door het lariksbos. Lager kom je langs beekjes, open plekken en rustige stukjes bij Saint-Oyen, waar de dalweg en verspreide daken langzaam weer dichtbij voelen.
Wanneer je Saint-Rhémy nadert, glijdt het pad over in dorpsweggetjes tussen stenen huizen en kleine velden. De bergen staan nog altijd hoog boven je, maar de sfeer wordt warmer nu, meer dal dan wildernis. Hotel des Alpes is een fijne en gastvrije plek om de dag af te sluiten, midden in het dorp. Tijd om je schoenen uit te trekken en nog één rustige avond onder de hoge toppen mee te pakken.
Als je het bovenste Grote Sint-Bernharddal achter je laat, klimt de route gestaag omhoog naar een van de meest legendarische overgangen van de Alpen. Alpenweiden en oude sporen maken al snel plaats voor een bredere, strengere bergwereld waar de pas tegelijk afgelegen en historisch aanvoelt. Met elke stap zakt het dal verder onder je weg en sluiten de hoge grensbergen zich om je heen. De Grote Sint-Bernhard bereiken voelt hier minder als een pas afvinken en meer als dwars door eeuwen Alpenverkeer lopen.
De route stijgt geleidelijk boven Saint-Rhémy uit, eerst door open hellingen en stille weidegrond, daarna over stenigere paden naar de Col du Grand-Saint-Bernard (2.469 m). Tijdens de klim openen de uitzichten zich naar de omliggende kammen en de brede zadel van de pas. Dicht bij de top duiken het meer en de hospicegebouwen op, wat deze oversteek meteen zijn eigen karakter geeft. Na de pas draait het pad omlaag over makkelijker terrein, terwijl de bergen zich openen naar de Zwitserse kant.
Lager wordt het landschap zachter, met weiden, sporen en verspreide stenen gebouwen terwijl Bourg-Saint-Pierre dichterbij schuift. Het dorp ligt rustig op de dalbodem, omringd door steile hellingen en oude Alpenarchitectuur die perfect bij deze oversteek past. Eenmaal aangekomen gaat het tempo vanzelf omlaag en voel je meteen het kalmere ritme van de Zwitserse kant.
