Zaawansowany trekking Molieres

Z schroniska Conangles szlak rozpoczyna się od stałego wspinania przez głęboki pas bukowego lasu, gdzie jasne pnie drzew wznoszą się blisko siebie, a ziemia jest pokryta mchem i opadłymi liśćmi. Środowisko tutaj jest zamknięte i chłodne, z rzucającymi się w oczy jedynie okazjonalnymi przebłyskami górnej doliny pomiędzy drzewami. W miarę jak ścieżka się wznosi, las stopniowo się przerzedza, odsłaniając otwarte kieszenie łąk pełnych letnich kwiatów i widoków na ciemniejsze grzbiety, które otaczają głowę doliny Mullères.

Powyżej ostatnich sosen krajobraz staje się coraz bardziej skalisty, a szlak podąża serią skalnych półek prowadzących do wysokiego basenu pod Pico Mulleres. Tutaj teren zdominowany jest przez spękane płyty, kanciaste wieże i długie stoki usypisk. Po drodze trasa mija kilka uderzających górskich jezior: głęboki Estanhots de Mullères, większy Estanhon des Pois, a na koniec mały Ivon Rodó de l’Escaleta położony poniżej ostrych iglic skalnych. Każde z jezior leży w surowym kotle polodowcowym z polami głazów, a ich spokojna woda odbija otaczające klify. Ostatni wysiłek prowadzi na wietrzne siodło, gdzie widoki znacząco się poszerzają.

Zejście do Artiga de Lin prowadzi przez łagodniejszy teren, opadając przez trawiaste stoki i rozrzucone kamienie, gdy dolina poniżej się poszerza. W miarę zmniejszania się wysokości ścieżka ponownie wchodzi do lasu, tym razem jaśniejszego i bardziej zróżnicowanego, z płynącymi obok niej czystymi potokami. Wyłaniając się z drzew, szlak przechodzi przez otwarte pastwiska i prowadzi bezpośrednio do budynków i łąk otaczających schronisko Artiga de Lin.

Z Refugio Artiga de Lin trasa opuszcza łąkę na drodze dojazdowej i kieruje się w stronę lasu. Wyraźna żwirowa linia staje się węższą ścieżką, gdy wślizguje się między drzewa. Cień się zagęszcza, roślinność gęstnieje, a szlak łagodnie i równomiernie opada, podążając naturalnym korytarzem przez las bez większej zmiany kierunku.

Po wyjściu z drzew krajobraz otwiera się na szeroką, płytką dolinę. Trawa, rozrzucone kamienie i niskie krzewy przejmują kontrolę, a ścieżka osiada w długim trawersie nad dnem doliny. Małe kanały są przekraczane prawie niezauważenie. Dalej teren spłaszcza się w szeroką kotlinę z sadzawkami, mokrymi miejscami i rozgałęzionymi strumieniami, podczas gdy szlak trzyma się twardszego gruntu wzdłuż krawędzi.

Poza płaskowyżem teren ponownie staje się bardziej skalisty, gdy trasa zbliża się do Vado–Hospital. Następują krótkie wzniesienia i łatwe trawersy, a dolina nieco się zwęża w miarę postępu. W ostatnim odcinku ścieżka łączy się z szerszą drogą żwirową, otoczoną otwartymi polami i rozrzuconymi drzewami. Spokojne zejście w dół prowadzi z powrotem do przystanku autobusowego, zamykając pętlę.