Tradycyjne jedzenie w Alpach Austriackich: co jeść na szlaku

Po godzinach na szlaku, to żołądek zaczyna podejmować decyzje. Kiedy pojawia się górska chatka, wszystko, czego pragniesz, to coś gorącego, sycącego i już w drodze.

■ Tiroler Gröstl – Smażone ziemniaki z wołowiną lub boczkiem, cebulą i smażonym jajkiem na wierzchu. Chrupiące, słone i głęboko satysfakcjonujące.
■ Käsespätzle – Miękkie kluski jajeczne warstwowo z roztopionym serem i chrupiącą cebulą. Bogate, kojące i najlepiej delektować się nimi powoli po długiej wspinaczce.
■ Käseknödelsuppe – Serowe knedle unoszące się w gorącym bulionie. Proste, rozgrzewające i zaskakująco sycące.
■ Tarta z boczkiem, cebulą i kwaśną śmietaną – Cienka i chrupiąca, często opisywana jako alpejska wersja pizzy. Popularna w chatach w pobliżu Południowego Tyrolu, i niebezpiecznie łatwa do skończenia na jedno posiedzenie.

Cokolwiek wybierzesz, będzie dokładnie tym, czego twoje ciało pragnęło.

Deser w austriackich Alpach jest prosty, ciepły i zasłużony. Po godzinach spędzonych na szlaku coś słodkiego wydaje się mniej przysmakiem, a bardziej częścią nagrody.

■ Kaiserschmarrn – Puszyste, rozdrobnione naleśniki posypane cukrem pudrem i podawane z kompotem owocowym. Duże, sycące i słynne nie bez powodu.
■ Apfelstrudel – Cienkie ciasto owinięte wokół przyprawionych jabłek i rodzynek, zwykle podawane na ciepło i szybko znikające.
■ Germknödel – Miękka drożdżowa kluska wypełniona powidłami śliwkowymi i posypana makiem oraz masłem. Słodkie, kojące i zaskakująco satysfakcjonujące.
■ Kuchen i ciasta – Proste domowe ciasta czekające na ladach w schroniskach. Nic wykwintnego — po prostu bardzo mile widziane.

Na górze deser to dobra wymówka, by posiedzieć trochę dłużej przed powrotem na zewnątrz.

Po długim spacerze najlepsze napoje to te najprostsze. Takie, które cię ochłodzą, sprawią, że się uśmiechniesz i nie będą zadawać zbyt wielu pytań. Austriackie schroniska górskie mają kilka klasyków, które doskonale to robią.

■ Almdudler – Słynna austriacka lemoniada ziołowa. Lekka, musująca i lekko słodka. Gdyby góry miały swój napój domowy, to byłby nim.
■ Skiwasser – Jaskrawo różowa mieszanka syropu cytrynowego i malinowego. Wygląda trochę dziko, smakuje odświeżająco słodko i jakoś idealnie pasuje po wędrówce.
■ Apfelspritz (Apfelsaft gespritzt) – Sok jabłkowy zmieszany z wodą gazowaną. Świeży, niezbyt słodki i jedna z najbezpieczniejszych — i najpopularniejszych — opcji w menu.
■ Spezi – Cola spotyka się z napojem pomarańczowym. Brzmi dziwnie, smakuje znajomo i zazwyczaj znika szybciej niż się spodziewano.
■ Radler – Piwo zmieszane z lemoniadą. Zimne, łatwe i najlepiej smakujące, gdy buty są już zdjęte, a największe wspinaczki za nami.

Te napoje nie polegają na podejmowaniu decyzji. Chodzi o to, aby usiąść, wziąć oddech i nieco dłużej cieszyć się widokiem.

Po kilku posiłkach w górach zaczynasz dostrzegać pewien schemat. Jedzenie jest sycące. Porcje są obfite. Nikt nie martwi się o lekkie lunche czy małe dania. To nie jest przypadek.

Życie w austriackich górach zawsze było fizyczne. Długie dni na zewnątrz, strome ścieżki, zmieniająca się pogoda — ludzie potrzebowali jedzenia, które mogłoby ich utrzymać w cieple, sile i ruchu. Posiłki miały swoje zadanie do wykonania. Dlatego też górskie jedzenie opiera się na prostych składnikach, które mają sens tutaj. Ziemniaki, chleb, ser, produkty mleczne i potrawy, które można dobrze ugotować w małych kuchniach. Nic delikatnego, nic skomplikowanego — po prostu jedzenie, które działa, gdy warunki nie zawsze sprzyjają.

Dla wędrowców ta tradycja wciąż robi dokładnie to, do czego została stworzona. Po godzinach na szlaku, ciepły, pożywny posiłek to nie tylko miły dodatek — to dokładnie to, o co twoje ciało prosiło. I gdy doświadczysz tego kilka razy, wszystko nabiera sensu.

Jedzenie w górach to nigdy tylko kwestia jedzenia. Chodzi o to, gdzie się to dzieje. Schroniska górskie to naturalne punkty spotkań. Mokre kurtki wiszą przy piecu, buty są zrzucane pod stołem, a plecaki tworzą cichy stos w rogu. Wszyscy wyglądają na trochę zmęczonych — i bardzo zadowolonych.

Menu są krótkie, kuchnie działają w rytmie górskim, a gotówka wciąż jest najbezpieczniejszym rozwiązaniem. Ale nic z tego nie wydaje się niewygodne. Czuje się to jako część rytmu. Przybywasz, siadasz, jesz, znów oddychasz. Nikt nie pyta, jak daleko przeszedłeś ani jak szybko. Sam fakt, że tu jesteś, mówi wystarczająco dużo. I jakoś, otoczony ciepłym jedzeniem i zmęczonymi wędrowcami, góry wydają się mniej wymagające i bardziej przyjazne.

To, co jesz w górach, w dużej mierze zależy od tego, kiedy tam jesteś. Latem jedzenie wydaje się nieco lżejsze. Świeże mleko, ser i proste dania pojawiają się częściej, a posiłki są dostosowane do długich, ciepłych dni na szlaku. Jesz na zewnątrz, kiedy możesz, poruszasz się nieco wolniej i dłużej zostajesz przy stole.

Gdy pogoda się ochładza, menu się zmienia. Zupy pojawiają się częściej. Pierogi stają się większe. Dania koncentrują się na cieple i komforcie, dostosowane są do krótszych dni i chłodniejszego powietrza. Przepisy tak naprawdę się nie zmieniają — po prostu dostosowują się do wymagań sezonu. I jako wędrowiec, od razu czujesz tę różnicę.