Gdzie i kiedy zobaczyć zorzę polarną w krajach nordyckich

Zorza polarna tworzy pierścień wokół bieguna magnetycznego, znany jako owal zorzy polarnej. W zwykłą noc ten pierścień znajduje się mniej więcej między 65 a 72 stopniem szerokości geograficznej północnej. W jego wnętrzu wystarczy skromna aktywność słoneczna, aby coś pojawiło się na niebie.

Uløya, wyspa w Lyngenfjord, gdzie odbywa się nasza wędrówka śladami zorzy polarnej, leży na 70,0 stopniu szerokości geograficznej północnej. Dzięki temu znajduje się tam, gdzie zorza najczęściej jest bezpośrednio nad głową, a nie nisko na północnym horyzoncie, i gdzie potrzeba mniej aktywności słonecznej, aby cokolwiek się pojawiło.

Dalej na północ nie jest automatycznie lepiej, ponieważ owal jest pierścieniem, a nie czapą. Około 69 do 70 stopni to część pasma, która znajduje się pod nim w większość nocy.

Cztery kraje, cztery różne kompromisy.

Norwegia oferuje zorzę polarną z krajobrazem pod nią: fiordy, wyspy i szczyty opadające do morza. Tromsø jest najłatwiejszą bazą do osiągnięcia, ale to miasto, więc wycieczki wywożą cię poza nie. Spokojniejsze opcje znajdują się w ciągu kilku godzin, w tym Alpy Lyngen, Senja i Lofoty. Prąd Zatokowy utrzymuje tę część wybrzeża łagodną dla jej szerokości geograficznej, a zysk to chmury.

Szwecja ma Abisko, gdzie zachodnie powietrze zrzuca wilgoć na góry po drugiej stronie granicy, pozostawiając cień deszczowy. Efektem jest luka w chmurach nad jeziorem Torneträsk, którą miejscowi nazywają niebieską dziurą, i jedno z najsuchszych miejsc w kraju. Nocny pociąg ze Sztokholmu zabiera cię tam.

Finlandia jest bardziej płaska, zimniejsza i dalej od morza, co oznacza mniej chmur i otwarte horyzonty nad zamarzniętymi jeziorami. Rovaniemi to miejsce, gdzie większość ludzi ląduje, ale leży na południowej krawędzi dobrej strefy. Saariselkä, Inari i Kilpisjärvi umieszczają cię głębiej w owal. Minus 20 to zwykła styczniowa noc w głębi lądu.

Islandia leży poniżej owalu na 64 stopniach szerokości północnej, więc potrzebuje silniejszej aktywności niż północna Skandynawia. Daje za to czarne plaże i laguny lodowcowe w kadrze oraz wyspę na tyle małą, że można odjechać od chmur. Omiń Reykjavík na rzecz Þingvellir lub południowego wybrzeża.

Sezon na zorzę polarną trwa od końca września do końca marca, wyznaczany jest przez ciemność, a nie przez słońce. Jeśli chcesz zarówno wędrować, jak i obserwować zorzę, październik jest najlepszym miesiącem na to. Noce są już wystarczająco ciemne, aby dostrzec światła, a góry są nadal dostępne do wędrówek. Od połowy listopada śnieg zaczyna się osadzać i szlaki znikają pod jego warstwą.

Nie, i żaden uczciwy operator nie powie Ci inaczej. Do zobaczenia zorzy potrzebne są dwie rzeczy jednocześnie: aktywność słoneczna i czyste niebo. W obrębie owalnej strefy zorzowej pierwsza z nich jest pewna przez cały sezon, więc to chmury rzeczywiście decydują o Twojej wyprawie. Najważniejszą rzeczą, którą możesz zrobić, jest zapewnienie sobie większej liczby nocy.

Uløya znajduje się na 70 stopniach szerokości północnej bezpośrednio pod owalem, więc aktywność jest niezawodna w październiku, a zmienną są chmury. Ta wyprawa daje Ci siedem nocy zamiast jednej, co jest najważniejszą rzeczą, która zwiększa Twoje szanse.