Najlepsze z Karwendel - Zaawansowany

Dzisiejsza trasa prowadzi przez całą długość doliny Karwendeltal, z Scharnitz położonego na wysokości około 970 metrów do schroniska Karwendelhaus na wysokości mniej więcej 1770 metrów. To 800 metrów podejścia, ale rozłożone na 16 kilometrach, więc przez większość trasy prawie go nie zauważysz. Niemal przez cały dzień idziesz szeroką szutrową drogą: łatwą do śledzenia, bez ekspozycji i odcinków technicznych. Jest to również popularna trasa rowerowa, więc przygotuj się na dzielenie jej z rowerzystami.

Pierwszy kilometr od Scharnitz prowadzi dość stromo obok małej kaplicy Birzel, po czym nachylenie łagodnieje, gdy dolina się otwiera. Stąd podążasz w górę rzeki Karwendelbach. Przechodzisz obok punktu widokowego na wodospad Karwendel, który widać z mostu Karwendelsteg, rozległego obszaru dawnego osuwiska oraz wodospadu Spritz na wysokości około 9,5 kilometra — to dobre miejsce na przerwę. Za Larchetalm, mniej więcej na 12. kilometrze, z widokiem na Angerkopf, droga zaczyna wyraźnie piąć się w górę. Mijasz źródło Julianabrunnen nad rzeką, a następnie droga wspina się zakosami po zboczu przez ostatnie 1,5 kilometra — to najstromszy odcinek dnia, na którym pokonujesz około 270 metrów przewyższenia. Dolina jest miejscami długa i otwarta, więc zabierz wystarczającą ilość wody oraz ochronę przeciwsłoneczną.

Schronisko Karwendelhaus stoi na stromym zboczu wysoko nad doliną, a z jego tarasu rozciąga się widok prosto w dół, na przebytą trasę. Około 16 kilometrów, zaplanuj 6 godzin. Czas na piwo.

Od chwili, gdy wychodzisz z Karwendelhaus, góry nie tracą czasu. Szlak również nie. Od razu pnie się w górę — bez dramatycznych zakosów, po prostu równomierna wspinaczka, podczas której szybko nabierasz wysokości. Przez następne 3 kilometry liczy się tylko podejście. Powietrze staje się rzadsze, rozmowy cichną i ani się obejrzysz, a już spoglądasz na południe z krawędzi Schlauchkar. To nie jest zwykły punkt widokowy — to miejsce w pierwszym rzędzie, z którego możesz obserwować spektakl pasma Karwendel: poszarpane turnie i granie ciągnące się aż po horyzont.

Ale co w górę, to i w dół, a zejście stąd nie należy do łatwych. Zaczynasz schodzić stromo i ostro, a odcinek z liną zabezpieczającą wymaga pełnej uwagi. Birkkarspitze góruje nad tobą, surowy i milczący. Potem szlak odpuszcza, a ty opadasz w coś zupełnie innego — świat szemrzących strumieni, alpejskich kwiatów i miękkich trawiastych połaci. Źródła Izary bulgoczą u twoich stóp, wyznaczając najniższy punkt dnia i być może jego najpiękniejsze miejsce. Idealna przestrzeń, by odetchnąć, uzupełnić zapasy wody i nabrać nowych sił.

Z dna doliny nastrój znów się zmienia. Ścieżka pnie się w górę, ale tym razem łagodnie. To niespieszne podejście przez pachnące sosnami szlaki, obok cichego wodospadu i nadgryzionych zębem czasu chat Lafatscher Niederleger. Szczyty wciąż są blisko, lecz teraz wydają się mniej surowe — bardziej gościnne. Po około 7 łagodnych kilometrach ukazuje się Hallerangerhaus, schronisko ukryte w zielonym amfiteatrze pod strzelistymi ścianami. Czas zrzucić plecak, nacieszyć się wieczornym słońcem i pozwolić, by cisza osiadła wokół ciebie. Zasłużyłeś na to.

Po opuszczeniu Hallerangerhaus szlak łagodnie wprowadza Cię w trasę, oferując rozległe widoki i chrzęst żwiru pod stopami. Po około czterech kilometrach natkniesz się na osobliwy widok — duży wóz z bekonem na tle poszarpanych szczytów Karwendelu. To coś więcej niż tylko miejsce na zdjęcie. Stąd otacza Cię surowy alpejski amfiteatr, tętniący życiem wytrzymałej górskiej roślinności. Zatrzymaj się na chwilę. Panująca tu cisza szumi wiatrem, a jeśli dopisze Ci szczęście, przerwą ją ptaki lub świstaki.

Kilka kilometrów dalej pojawia się Bettelwurf Hütte, usytuowana tuż przed początkiem zejścia szlaku. To idealne miejsce na odpoczynek — napij się czegoś, odpręż i wymień opowieści ze szlaku z innymi wędrowcami. Następnie szlak opada, wijąc się wśród powietrza pachnącego sosnami i mszystego cienia. Wkraczasz teraz na łagodniejszy teren, ale czeka Cię jeszcze jedna niespodzianka: Trinkwasserstollen Halltal. Wydrążony 950 metrów w głąb góry tunel dostarcza jedną z najczystszych i najzimniejszych wód pitnych w okolicy — nietkniętą, lodowato zimną i krystalicznie czystą.

Ostatni odcinek prowadzi łagodnie do Hall in Tirol, gdzie dzika przyroda ustępuje brukowanym uliczkom i nadgryzionym zębem czasu budynkom. To odpowiednie zakończenie — jedną nogą w naturze, drugą w historii. Po surowym obliczu Karwendelu Hall otula tę podróż cichym, staroświeckim westchnieniem.