Tour des Combins - W tym zakwaterowanie przed i po

Opuszczając Cabane FXB à Panossière, zaczynasz od ostatniego spojrzenia na Glacier de Corbassière i ogromne ściany masywu Grand Combin. Dzień wydaje się krótszy i prostszy niż poprzednie przejścia, ale nadal ma wiele alpejskiego charakteru. Po krótkiej wspinaczce na Col des Otanes (2 846 m), trasa prowadzi w dół na długie zejście przez skaliste stoki, a następnie bardziej zielone ściany doliny w kierunku zapory i jeziora Mauvoisin.

Od schroniska ścieżka wspina się równomiernie po jasnej skale i surowym górskim terenie do przełęczy, z szerokimi widokami wstecz na lodowiec i w kierunku wysokich szczytów wokół Petit Combin (3 663 m). Po przejściu przez szczyt, szlak zdecydowanie opada do spokojniejszej doliny, wijąc się obok La Tseumette i schodząc w długich zakrętach wzdłuż strumieni i trawiastych stoków. W miarę jak tracisz wysokość, twardy szary świat lodu i kamienia powoli ustępuje miejsca alpejskim łąkom i pierwszym oznakom infrastruktury zapory.

Pod koniec trasa łagodnie przechodzi na ścieżki i drogi nad błękitnymi wodami Lac de Mauvoisin. Sama zapora nadaje końcowi dramatyczny charakter, z stromymi ścianami skał wznoszącymi się dookoła. Mauvoisin to zupełnie inny przystanek niż odległe schroniska wyżej, ale ten kontrast stanowi część uroku. Czas na odpoczynek, uzupełnienie zapasów i cieszenie się ostatnim światłem na wodzie.

Opuszczając tamę i surowe ściany wokół Mauvoisin, trasa zagłębia się w jeden z najdzikszych zakątków Valais. Dzień zaczyna się od długiej niebieskiej wstęgi Lac de Mauvoisin, a następnie wspina się stopniowo do lodowcowej doliny, gdzie dominują skała, woda i lód. Szczyty takie jak Mont Blanc de Cheilon (3 870 m), Pigne d’Arolla (3 787 m) i rozległy lodowiec Otemma nadają całemu etapowi wielki, wysokogórski charakter od początku do końca.

Szlak zaczyna się łagodnie wzdłuż wschodniego brzegu jeziora, z ogromnymi widokami z powrotem na tamę i na surowe zbocza pod Grand Combin. W miarę jak posuwasz się dalej, dolina się zwęża, a ścieżka wyraźniej unosi się nad wodą, mijając wodospady, moreny i jasne tarasy skalne. W pobliżu górnej doliny krajobraz przybiera wyraźnie lodowcowy charakter, z czołem lodowca Otemma i otaczającymi szarymi ścianami, co sprawia, że końcowa wspinaczka wydaje się odległa i poważna w najlepszy możliwy sposób.

Na końcu, Cabane de Chanrion pojawia się na swoim skalistym grzędzie nad doliną, otoczona przez teren wyrzeźbiony przez lód i wysokie szczyty. To wspaniałe miejsce, by dotrzeć tam, z lodowcowym światem rozciągającym się wokół ciebie i wieczornym światłem powoli oświetlającym kamień i śnieg. W środku możesz odpocząć, rozgrzać się i poczuć prawdziwą atmosferę schroniska na krawędzi wysokich gór.

Opuszczając skaliste stanowisko Cabane de Chanrion, trasa prowadzi prosto w poważny alpejski świat moren, jasnych kamieni i wysokich przełęczy. Szczyty takie jak Mont Gelé (3 518 m) oraz grzbiety wokół Fenêtre de Durand (2 797 m), alpejskiej przełęczy łączącej Szwajcarię i Włochy, wyznaczają dzień od pierwszych kroków. To długa górska przeprawa z dwoma dużymi wspinaczkami, odległą środkową częścią i końcowym zejściem do bardziej zielonych pastwisk Comba di Champillon.

Szlak najpierw krótko opada, a następnie wspina się równomiernie przez lodowcowy teren w kierunku Fenêtre de Durand, z dzikimi widokami z powrotem w stronę strony Otemma i wysokich szczytów wokół grzbietu granicznego. Z przełęczy długie zejście prowadzi do kamienistych basenów i odległych alpejskich stoków. Krajobraz nieustannie zmienia się między szarym kamieniem, trawiastymi półkami a samotnymi strumieniami, z uczuciem wielkich granicznych gór przez cały dzień.

Za drugą przełęczą, ścieżka w końcu opada do bardziej miękkiego świata Comba di Champillon. Trawa wraca pod stopy, dolina się otwiera, a atmosfera staje się cieplejsza po tylu kamieniach i wysokościach. Rifugio Letey Champillon pojawia się na zboczu powyżej basenu, jako przyjazne miejsce na zakończenie wymagającej przeprawy. Kiedy dotrzesz, możesz pozwolić dniu się uspokoić, napełnić butelkę i obserwować, jak wieczorne światło przesuwa się po otaczających stokach.

Ze spokojnych stoków Rifugio Letey-Champillon, ten etap rozpoczyna się wysoko na otwartych pastwiskach Comba di Champillon, zanim stopniowo opada w kierunku doliny. To jakby dzień przejściowy, opuszczając szeroką alpejską kotlinę i powracając do zamieszkanego świata kamiennych wiosek i kasztanowych lasów. Strona Grand Combin powoli zanika z widoku, podczas gdy górna dolina Wielkiego Sankt Bernarda przyciąga cię coraz bliżej.

Trasa najpierw wznosi się krótko do ostatniego wysokiego punktu nad kotliną, z szerokimi widokami na okoliczne stoki i w kierunku Mont Saron. Stamtąd rozpoczyna się długa zniżka przez trawiaste zbocza i stare górskie ścieżki, a następnie kontynuuje się w dół przez modrzewiowy las w serii zakrętów. Niżej, szlak mija strumienie, polany i ciche wiejskie zakątki w pobliżu Saint-Oyen, gdzie droga dolinowa i rozproszone dachy znów zaczynają wydawać się blisko.

Zbliżając się do Saint-Rhémy, ścieżka łagodnie przechodzi w wiejskie uliczki między kamiennymi domami i małymi polami. Góry wciąż stoją wysoko, ale nastrój jest teraz cieplejszy, bardziej dolinny niż dziki. Hotel des Alpes to wygodne i przyjazne zakończenie dnia, tuż w wiosce. Po przybyciu, czas zdjąć buty i cieszyć się ostatnim spokojnym wieczorem pod wysokimi szczytami.

Opuszczając górną dolinę Wielkiego Świętego Bernarda, wspinasz się stopniowo w kierunku jednego z najbardziej znanych przejść w Alpach. Pastwiska i stare ścieżki szybko ustępują miejsca szerszemu, surowszemu światu górskiemu, gdzie przełęcz wydaje się zarówno odległa, jak i historyczna. Z każdym krokiem dolina opada za tobą, a wysokie stoki gór granicznych zamykają się wokół. Dotarcie do obszaru Wielkiego Świętego Bernarda to mniej jak odhaczanie przełęczy, a bardziej jak przechodzenie przez wieki alpejskiego podróżowania.

Trasa stopniowo wznosi się ponad Saint-Rhémy, najpierw przez otwarte stoki i ciche pastwiska, a następnie kamienistymi ścieżkami w kierunku Col du Grand-Saint-Bernard (2 469 m). W miarę wspinania się otwierają się widoki na otaczające grzbiety i szeroką siodło przełęczy. Blisko szczytu pojawiają się jezioro i budynki hospicjum, nadając temu wysokiemu przejściu jego niepowtarzalny charakter. Po przełęczy szlak skręca w dół na łatwiejszym terenie, a góry otwierają się w kierunku szwajcarskiej strony.

Niżej krajobraz łagodnieje w pastwiska, ścieżki i rozproszone kamienne budynki, gdy Bourg-Saint-Pierre zbliża się. Wieś leży cicho na dnie doliny, otoczona stromymi stokami i starą alpejską architekturą, która idealnie pasuje do tego przejścia. Po przybyciu łatwo jest zwolnić, cieszyć się zmianą kraju i dostosować się do spokojniejszego rytmu szwajcarskiej strony.