6-dniowy trekking Carros de Foc od schroniska do schroniska

Etap rozpoczyna się spokojnie, z około 1,5 km stosunkowo łatwego marszu i widokami na Estany Gran de Colieto. Nie daj się zwieść temu początkowi. Z 650 m wzniesienia i odcinkiem T4 przed sobą, jest to poważny etap wysokogórski. Trasa wkrótce całkowicie się zmienia, stając się stromą, skalistą i techniczną. Ta część wymaga więcej od Twoich nóg, równowagi i koncentracji niż wcześniejsze etapy, więc zacznij wcześnie i zachowaj wystarczająco dużo energii w rezerwie.

Najtrudniejszy odcinek trwa około 3 km i prowadzi przez połamane skały, strome tereny i niejasne linie szlaku. W niektórych miejscach musisz używać rąk dla równowagi lub krótkich ruchów wspinaczkowych, a ścieżka nie zawsze jest oczywista. Uważnie śledź aplikację, poświęć czas i unikaj pośpiechu. Jeśli nie jesteś przyzwyczajony do takiego terenu, oblicz dodatkowy czas tutaj, ponieważ każdy krok wymaga uwagi, a nierówna powierzchnia może być męcząca zarówno fizycznie, jak i psychicznie.

Po minięciu jeziora Estany de Contraix najtrudniejsza część trasy jest już za Tobą. Otoczenie znów staje się bardziej znajome, z wąskimi ścieżkami, zielonymi plamami i kilkoma polami kamieni, które wciąż trzeba przekroczyć. Stąd ostatnie 4 km są głównie w dół, co może być wymagające dla zmęczonych kolan po technicznej wspinaczce. Poruszaj się spokojnie aż do schroniska. To etap, do którego trzeba być dobrze przygotowanym, a dotarcie do schroniska będzie jak dobrze wykonana praca.

Po poprzednich, bardziej wymagających odcinkach, ta trasa wydaje się bardziej przystępna fizycznie, ale nie jest to dzień odpoczynku. Z 750 m wzniesienia nadal musisz pracować równomiernie, aby zdobyć wysokość. Pierwsze 6 km to głównie wspinaczka po wąskich górskich ścieżkach, stopniowo wspinając się od chaty na wyższy teren. Poświęć czas po śniadaniu, utrzymuj wygodne tempo i ciesz się faktem, że marsz jest mniej techniczny niż wcześniej.

Kiedy główna wspinaczka jest już za tobą, wraca wodny krajobraz. Jeziora, strumienie i otwarte widoki górskie ponownie stają się częścią trasy, zwłaszcza po krótkim zjeździe o długości mniejszej niż kilometr. Stamtąd szlak łagodnie przechodzi w nieco bardziej płaski odcinek przez górę. Wzdłuż Jeziora Estany Tort podążasz starym torowiskiem, które prowadzi cię dalej w kierunku Refugi Colomina, z wodą i skałami kształtującymi dużą część krajobrazu.

Ostatni odcinek prowadzi cię w stronę Refugi Colomina, położonego obok kolejnego jeziora i wysoko w górach. To doskonałe miejsce do przybycia po dniu równomiernej wspinaczki. Rozgość się, podziwiaj widoki i ciesz się ostatnim wieczorem trasy, z zachodem słońca nad otaczającą wodą i szczytami.

Ten ostatni etap przybliża cię do końca Carros de Foc, ale wciąż wymaga ostrożności i cierpliwości. Głównym wyzwaniem jest długi zjazd, z 1340 m spadkiem wysokości przed dotarciem do Espot. Ścieżki są zazwyczaj łatwiejsze do podążania niż na bardziej surowych wysokich odcinkach, ale nadal przechodzą przez duże bloki kamienia w niektórych miejscach. Uważaj na nogi, zwłaszcza gdy są już zmęczone po poprzednich dniach.

Pierwsze 2 km są stosunkowo płaskie wzdłuż zbocza góry, zanim dwa krótkie podejścia ponownie podniosą cię wyżej. Po drugim podejściu, około 3 km na trasie, osiągasz Collada de Saburó. Stąd zjazd rozpoczyna się właściwie, z odcinkami o różnym nachyleniu. Trasa prowadzi w dół przez kamienisty krajobraz górski, gdzie linia jest wyraźniejsza, ale teren nadal wymaga uwagi i pewnych kroków.

Zatrzymaj się przy Tamie Estany Negre de Peguera na przerwę i spójrz na jej uderzającą, schodkową strukturę. Możesz również kontynuować nieco dalej do Refugi Josep Maria Blanc, położonego przy tym samym jeziorze, na przerwę. Po tym trasa wyraźnie kieruje się ku końcowi pętli, z około 5 km na szerszej ścieżce w dół do Espot.

Przybycie do Espot oznacza koniec Twojej Carros de Foc. Po długim zjeździe i ostatnich kilometrach poza górami, możesz naprawdę pozwolić trasie się wchłonąć. Gratulacje, ukończyłeś pętlę.