GR20 na Korsyce: Najtrudniejszy szlak od chaty do chaty

Rozpoczynając od małej stacji narciarskiej w dolinie Asco, ta trasa szybko zmierza w stronę wysokich terenów poniżej Monte Cinto (2 706 m). Długi, równomierny podjazd prowadzi od zacienionych sosen do jasnych granitowych płyt i rumowisk, z coraz szerszymi widokami na postrzępione grzbiety. Po dotarciu do skalistego ramienia w pobliżu Pointe des Éboulis (2 607 m), nastrój zmienia się, gdy schodzisz do dzikiej górnej doliny Golo w kierunku ukrytej misy Tighjettu.

Od budynków ścieżka szybko opuszcza trasy narciarskie i podąża w górę Ruisseau du Tighiettu, wspinając się po granitowych schodach obok przejrzystych basenów. Wkrótce pojawiają się łańcuchy, które chronią krótkie trawersy przez gładkie płyty i półki, zanim szlak staje się bardziej stromy, zamieniając się w kamieniste zygzaki. Wyżej mijasz Lac d’Argentu, a następnie pokonujesz ostateczne męczące podejście po luźnym rumowisku do przełęczy w pobliżu Pointe des Éboulis, gdzie klify opadają po obu stronach i na horyzoncie pojawia się Paglia Orba (2 525 m).

Zejście do doliny Golo zaczyna się stromo, wijąc się przez wąwozy i pola głazów, zanim łagodnieje na łagodniejsze ścieżki wzdłuż strumienia. Małe wodospady, płaskie skały i sporadyczne kępy sosen ożywiają drogę, gdy tracisz wysokość. W pobliżu dna trasa opuszcza główną dolinę i krótko wspina się na boczną kotlinę, gdzie na trawiastej półce, otoczonej granitowymi ścianami, pojawia się schronisko. Tutaj możesz zrzucić plecak, zanurzyć obolałe stopy w rzece i podziwiać wieczorne kolory.

Z kamienistej kotliny wokół schroniska ten krótszy etap łagodnie opada do dzikiej doliny pod Paglia Orba (2 525 m) i Capu Tafunatu (2 335 m). Ścieżka przeplata się między głazami i sosnami, oferując widok z balkonu na klify i białą wstążkę rzeki Golo daleko poniżej. Czyste baseny i gładkie płyty zachęcają do zatrzymania się, zanim trasa skieruje się w stronę zawieszonego basenu, gdzie następne schronisko czeka wysoko nad rzeką.

Od budynków podążasz kamienistą ścieżką w dół, wkrótce dołączając do Golo i jego dopływów. Szlak meandruje wzdłuż wody, przecinając gładki granit i małe drewniane mostki, mijając głębokie baseny, które w słońcu świecą turkusowo. Po serii ostatnich przejść, droga oddala się od rzeki i zaczyna wspinać się po zakurzonych zygzakach, stopniowo zdobywając wysokość w kierunku przełęczy nad doliną.

Blisko grzbietu teren otwiera się na surową łąkę, usianą skałami i niską trawą. Ostatnie podejście po złamanych płytach prowadzi cię do schroniska, ulokowanego na ramieniu z rozległym widokiem na płaskowyż Niolu i ząbkowaną linię Paglia Orba. Kiedy zrzucisz plecak, jest czas, by obserwować, jak światło zmienia się na klifach i posłuchać odległego szumu rzeki daleko poniżej.

Ta długa trasa łączy skaliste eyrie Ciottulu di i Mori z rozległymi łąkami wokół Manganu. Poranek zaczyna się wśród nagich grzbietów i górnego biegu rzeki Golo, a następnie przechodzi w ciemne lasy sosnowe i otwarte przełęcze Vergio. Później charakter trasy ponownie się zmienia, gdy wspinasz się w kierunku trawiastej niecki Lac de Nino, gdzie strumienie meandrują przez jasne pozziny. Ostateczna kręta ścieżka prowadzi przez płaskowyż do schroniska, ukrytego nad doliną Tavignanu.

Od schroniska szlak opada wzdłuż młodej rzeki Golo, mijając małe wodospady i gładkie granitowe płyty w pobliżu bergerie de Radule. Drewniane mostki i wąskie ścieżki prowadzą przez gęsty las sosnowy laricio, zanim łagodniejszy szlak wyprowadzi cię przy budynkach i kaplicy na przełęczy Vergio. Po przekroczeniu drogi, stara ścieżka dla mułów ponownie wspina się przez rozproszone sosny i pastwiska, kierując się w stronę zaokrąglonego grzbietu Bocca a Reta.

Za grzbietem otwierają się widoki na Paglia Orba (2,525 m), Monte Cinto (2,706 m) oraz szeroką dolinę, która skrywa Lac de Nino. Ścieżka opada przez gąbczasty teren i płytkie zbiorniki, gdzie często pasą się konie i krowy. Podążając za nowonarodzoną rzeką Tavignanu, przekraczasz małe strumienie i kluczysz między granitowymi blokami, aż na horyzoncie pojawią się dachy Manganu. Schronisko znajduje się na trawiastej półce nad doliną, to spokojne miejsce, by ochłodzić stopy i obserwować wieczorne chmury.

Od cichych pastwisk wokół Manganu, trasa szybko powraca na teren dużych gór. Stałe podejście prowadzi w kierunku ząbkowanego horyzontu powyżej doliny Tavignanu, z Monte Rotondo (2 622 m) górującym nad cyrkiem. W miarę, jak zdobywasz wysokość, trawiasta niecka opada, a skalisty grzbiet przejmuje prowadzenie, wprowadzając cię w dzikszy świat rozbitego granitu, wiszących dolin i ukrytych jezior, które migocą daleko poniżej przełęczy.

Od schroniska ścieżka wspina się początkowo łagodnie, konturując powyżej Tavignanu, zanim ostro skręci na główne podejście. Szlak prowadzi między głazami i krótkimi stopniami skalnymi w kierunku Bocca alle Porte (2 255 m), gdzie łańcuchy pomagają na stromszych płytach, a teren staje się bardziej alpejski. Za przełęczą podążasz przewiewnym grzbietem obok szczytu Punta alle Porte (2 313 m), z balkonami opadającymi do Lac de Capitellu i Lac de Melo, oba osadzone głęboko w ciemnym cyrku.

Później trasa schodzi z grzbietu, opadając na luźnych kamieniach i piaszczystych zakosach do wysokiej doliny powyżej doliny Restonica. Skała powoli ustępuje miejsca plackom trawy i rozproszonym sosnom, a strumień pojawia się obok ścieżki. Ostatnie, łatwiejsze trawersowanie prowadzi prosto do schroniska na jego trawiastym wzniesieniu, usytuowanego nad zbiegającymi się dolinami. Tutaj możesz odpiąć plecak, uzupełnić wodę i obserwować, jak ostatnie światło zanika na szarych ścianach Monte Rotondo.

Rozpoczynając wysoko na zboczu poniżej Monte d’Oro (2 389 m), ten etap zstępuje z otwartego granitu do zaskakująco zielonej doliny. Ścieżka podąża za żywym strumieniem Manganello, gdzie wodospady, zjeżdżalnie i głębokie skalne baseny lśnią pomiędzy płytami. W miarę jak dolina się rozszerza, kasztany i sosny przejmują krajobraz, zanim ostateczne podejście ponownie prowadzi na otwarte przestrzenie. Schronisko pojawia się na trawiastym wzgórzu, spoglądając na fałdy zalesionych grzbietów i krętą trasę rzeki poniżej.

Ze schroniska najpierw schodzi się kamienistą ścieżką, szybko zamieniając alpejską trawę na wrzosy, jałowce i rozproszone sosny. Szlak łączy się z Manganello, przechodząc przez drewniany most, a następnie podążając za rzeką w górę. Czyste baseny i gładkie głazy zachęcają do przystanku, z wodospadami nigdy daleko. Mijając pasterskie chaty i stare kamienne mury, kontynuujesz wzdłuż wody, aż droga w końcu opuszcza strumień i skręca pod górę przez gęstszy las.

Stałe wznoszenie na miękkich leśnych ścieżkach prowadzi z powrotem na bardziej otwarty teren, gdzie powracają rozproszone skały i niskie krzewy. Wkrótce dachy schroniska pojawiają się na zaokrąglonym grzbiecie powyżej doliny. Kamienne budynki, trawiaste tarasy i pobliski strumień sprawiają, że jest to miejsce, w którym łatwo można się zatrzymać. Gdy zdejmiesz buty, możesz rozciągnąć się na trawie i obserwować, jak wieczorne światło przesuwa się nad grzbietem Monte d’Oro.

Od trawiastej knoll przy chacie szybko kierujesz się w otwarte wysokie góry. Szlak wspina się w kierunku grzbietu Punta Muratellu (2 141 m), z coraz szerszymi widokami na Monte d’Oro (2 389 m) i głęboką dolinę Vizzavona. Na grzbiecie wszystko wydaje się ogromne i puste, granit pod stopami i fale lasu daleko poniżej. Potem zaczyna się długie zejście do świata wody i sosen.

Ścieżka podąża za skalistym grzbietem Muratello, a potem opada bardziej stromo, przez głazy i gładkie płyty, gdzie chętnie czasem używasz rąk. Z każdym zakrętem las staje się bliższy, a dźwięk strumienia Agnone coraz głośniejszy. Niżej wędrujesz obok Cascades des Anglais, gdzie czyste baseny, naturalne zjeżdżalnie skalne i drewniane mostki niemal proszą o kąpiel lub przerwę na lunch.

Po wodospadach ścieżka staje się szersza i miększa i podążasz z biegiem rzeki przez zacieniony las sosnowy. Powoli między drzewami pojawiają się pierwsze domy i czujesz, że zamieszkany świat zbliża się. Ostatni odcinek, mijając kaplicę, linię kolejową i małe kawiarnie, prowadzi do serca Vizzavona. Tutaj możesz zrzucić plecak, zamówić drinka i spojrzeć wstecz na granitowy grzbiet wiszący wysoko nad wioską.

Ta trasa prowadzi z chłodnych lasów Vizzavona na otwarty centralny grzbiet Korsyki. Dzień zaczyna się wśród kasztanowców i sosen z dźwiękiem pobliskich rzek, a następnie powoli wspina się na trawiaste ramiona i rozproszone skały. Wyżej otwierają się widoki na Monte Renoso (2 352 m) oraz doliny Gravona i Fiumorbo. Dzień kończy się na pastwiskach i stacji narciarskiej E Capanelle, położonej na łagodnym siodle otoczonym falującymi szczytami.

Z wioski podążasz cichymi alejkami i leśnymi ścieżkami, przekraczając czyste strumienie w pobliżu kamiennych mostów i naturalnych basenów. Szlak zaczyna się wspinać długimi zygzakami przez las bukowy i sosnowy, mijając stare kamienne mury i ruiny pasterskich chat. Powyżej Saparecce drzewa się przerzedzają, a trasa zdobywa grzbiet z szerokimi widokami z powrotem na Monte d'Oro i przed siebie na Monte Renoso. Wznoszący się trawers obok Bergerie d'Alzeta i otwartych pastwisk prowadzi w kierunku stoków narciarskich.

Pod koniec teren staje się łagodniejszy, a ścieżki rozchodzą się po trawiastym siodle. Wkrótce mijasz pierwsze kamienne chaty i budynki narciarskie E Capanelle. Schronisko znajduje się tuż nad drogą, blisko pastwisk, z widokiem na zalesione doliny i zaokrąglone szczyty. Po dotarciu na miejsce możesz zrzucić plecak, uzupełnić wodę i usiąść na tarasie, podczas gdy wieczorne światło zmiękcza otaczające grzbiety.

Opuszczając narciarską wioskę E Capannelle, ten etap zamienia ruchliwy taras schroniska na długie, ciche leśne ścieżki. Trasa omija wschodnią flankę Monte Renoso, przecinając pastwiska i strumienie ukryte pod bukiem i sosną. Daleko od skalistych grzbietów północy, nastrój jest tu łagodniejszy, z widokami na zaokrąglone szczyty i odległe wioski. Później w ciągu dnia teren znów się staje bardziej stromy, gdy droga wspina się z powrotem na wysoki grzbiet, gdzie znajduje się kolejne schronisko.

Od budynków prowadzi przyjemna ścieżka przez rozproszone sosny do bergeries de Traggette, a następnie łagodnie schodzi do mostu Casaccia nad strumieniem Marmano. Szlak utrzymuje mniej więcej równy poziom przez zacienione stoki, przeplatając się między polanami, kamiennymi murami i starymi chatami pasterskimi. Wyższe łąki i krótki objazd dają widok na mokradła Pozzi, mozaikę stawów i jasnej murawy. Stopniowo schodzisz do drogi na Col de Verde (1 289 m), gdzie relais San Petru di Verde zachęca do przerwy.

Po przejściu przez przełęcz GR ponownie wchodzi w las, wspinając się bardziej stromo po skalistej ścieżce. Buki i sosny rzedną, gdy zbliżasz się do Bocca d’Oru (1 846 m), gdzie grzbiet nagle odsłania zarówno wybrzeże Tyrreńskie, jak i wewnętrzne szczyty. Ostateczne, powietrzne przejście wzdłuż grzbietu prowadzi do schroniska, usytuowanego na trawiastej grzędzie tuż poniżej szczytowego grzbietu. Po przybyciu możesz obserwować, jak chmury przemykają nad horyzontem, podczas gdy światła wschodniej równiny pojawiają się daleko poniżej.

Ten dzień pełen grzbietów trzyma cię wysoko ponad dolinami już od pierwszych kroków wychodzących z schroniska. Ścieżka biegnie wzdłuż długiego grzbietu na południe, skacząc z trawiastych wzgórków na złamany granit i karłowate sosny, z widokami na wybrzeże Tyrreńskie z jednej strony i dzikie grzbiety wnętrza z drugiej. Gdy powietrze jest czyste, można dostrzec Monte Renoso za sobą i Monte Incudine przed sobą, co daje prawdziwe poczucie przekraczania serca Korsyki.

Od schroniska szlak łagodnie wznosi się, aby odzyskać grzbiet, a następnie biegnie wzdłuż skalistych żeber i krótkich trawiastych odcinków obok Punta Capellu i rozsianych starych schronień pasterskich. Okazjonalne zejścia do płytkich przełęczy wprowadzają cię w wrzosowiska i niskie sosny, zanim ścieżka znów zacznie się wspinać w kierunku Bocca di Laparo, panoramicznego wcięcia między dolinami Taravo i Fiumorbo. Ostatnia część trawersu tańczy nad pochylonymi płytami i guzowatymi blokami, zawsze z wiatrem blisko Twojego ramienia.

Zbliżając się do ostatniego grzbietu, teren staje się bardziej nierówny, ale widoki stają się jeszcze szersze. Dachy schroniska pojawiają się nagle na wąskim ramieniu, rozciągnięte wzdłuż grzbietu niczym mała kamienna wioska w niebie. Po przybyciu możesz zrzucić plecak, napełnić wodę ze źródła i oglądać wieczorne chmury pędzące nad grzbietem, podczas gdy światła osad na wschodniej równinie zaczynają migotać daleko poniżej.

Z przewiewnego grzbietu wokół schroniska, ten długi dzień prowadzi od poszarpanego granitu do pastwisk płaskowyżu Cuscionu i z powrotem w poważne góry. Rano szlak biegnie wysokim terenem z widokiem na morze przy dobrej pogodzie, zanim opadnie na szerokie, bagniste łąki, gdzie między strumieniami wędrują kuce i krowy. Później, stałe podejście prowadzi na ramię Monte Incudine (2134 m), po czym następuje ostateczne zejście w kierunku odległych terenów pasterskich wokół następnego schroniska.

Od budynków, ścieżka oznaczona kopcami kamieni podąża grzbietem przez Punta di l’Usciolu i Punta Scaddatta (1834 m), z wczesnymi widokami na wybrzeże Tyrrenijskie. Po Bocca di l’Usciolu (1805 m) teren staje się łagodniejszy, a szlak opada w kierunku płaskowyżu Cuscionu, przecinając źródła i mokre trawiaste zagłębienia. Mijając bergeries i niskie kamienne mury, wędrujesz wśród rozproszonych sosen i swobodnie poruszających się zwierząt, podczas gdy linia horyzontu Monte Incudine powoli rośnie przed tobą.

W pobliżu Bocca Stazzunara (2021 m) ścieżka skręca na szorstkie płyty i zaczyna ostrzejsze zejście, z widokami rozciągającymi się do Aiguilles de Bavella. Kamieniste zygzaki prowadzą przez wąwozy i kępy makii, zanim nachylenie w końcu się łagodzi. Budynki schroniska i otaczające bergeries pojawiają się na trawiastym ramieniu nad doliną Asinao, relaksującym miejscu, gdzie można zanurzyć zmęczone stopy w strumieniu i obserwować, jak słońce zachodzi za Monte Incudine.

Z Refuge d'Asinau opuszczasz surowe, wysokie góry, kierując się na południowy wschód wzdłuż pięknej, zróżnicowanej trasy. Najpierw ścieżka schodzi do dolin poniżej stoków Monte Incudine (2 134 m), a następnie wspina się na Przełęcz Bavella (1 218 m). W miarę postępu trasy coraz częściej będziesz dostrzegać postrzępione strzeliste Aiguilles de Bavella i w oddali morze. Kiedy dotrzesz do Refuge d'I Paliri, poczujesz, jakbyś przekroczył długi grzbiet górski.

Z chatki zejdziesz w dół wąskimi ścieżkami i przez niskie sosny, przekraczając liczne górskie strumienie. Stracisz wysokość na falującym terenie, schodząc obok wąwozów, wodospadów i punktów widokowych w kierunku doliny otoczonej przez Aiguilles de Bavella. Następnie krótko wspinasz się przez las i otwarte zbocza do wioski Bavella i jej przełęczy. Tutaj, na chwilę, przejdziesz obok tarasów, kaplicy i tłumów, zanim ponownie zanurzysz się w spokoju.

Po Bavella ścieżka staje się łagodniejsza i podążasz zróżnicowaną trasą przez lasy sosnowe, mijając granitowe formacje, stawy i widoki na wyspy. Niewielkie wzniesienia i zejścia prowadzą cię do punktów widokowych oferujących panoramiczne widoki na szczyty i morze. W końcu Refuge d'I Paliri pojawia się na horyzoncie, osadzony na balkonie otoczonym zaokrąglonymi skałami i parasolowymi sosnami. Tutaj możesz odpocząć i podziwiać widoki z chatki.

Gdy opuszczasz skaliste cyrki schroniska Refuge de Paliri, zaczynasz swoją końcową, falistą wędrówkę w kierunku morza. Postrzępione szczyty stopniowo znikają z widoku za tobą, podczas gdy błękit Morza Śródziemnego zaczyna pojawiać się na horyzoncie. Trasa prowadzi od granitowych płyt do sosnowego lasu wypełnionego zapachem makii, zamieniając klify i grzbiety na ciepłe powietrze i śpiew ptaków. Kiedy dotrzesz do Conca, odległy świat szlaku GR20 wydaje się być zawieszony wysoko nad tobą.

Szlak rozpoczyna się głównie płaskim, kamienistym zejściem pomiędzy wyrzeźbionymi blokami granitu, konturującymi się pod zaokrąglonymi wieżami i rozproszonymi sosnami. Krótkie, ale strome podejście przenosi cię blisko Punta di Monte Sordu (1 117 m), po czym schodzisz do lasu. Tutaj podążasz ziemistymi ścieżkami i okazjonalnymi skalnymi stopniami obok czystych strumieni, stawów i małych wodospadów. Krótkie, łagodne wspinaczki przerywają zejście i oferują ostatnie widoki na balkon centralnego grzbietu Korsyki i odległe wybrzeże.

Niżej teren łagodnieje w szersze ścieżki otoczone drzewami, wrzosami i cistusem. Stare mury, tarasy i pierwsze domy sygnalizują twoje zbliżanie się do Conca. Ostatni odcinek wzdłuż alejek prowadzi do wioski, gdzie zapraszające kawiarnie i fontanny zachęcają do zatrzymania się. Teraz jest czas, aby spojrzeć wstecz na góry i świętować zakończenie swojej podróży.